فغان که آتش کین آشیان ما را سوخت

رهی معیری – قطعه شماره 26

فتنه ی آذربایجان

فغان که آتش کین آشیان ما را سوخت

به غیر ناله نخیزد نوایی از دهنی

گسست رشته ی پیوند، یار دشمن خوی

شکست حقه ی الفت، حریف حق شکنی

جفای زاغ و زغن بین که از سیاه دلی

به بلبلان نگذارند گوشه چمنی

به تیره بختی ما شمع انجمن سوزد

به هر کجا که حریفان کنند انجمنی

بنای خانه ی بیداد واژگون گردد

به دست تیر زنی یا به آه پیرزنی

کسی که بد به وطن گفت بی وطن بادا

که بر وطن نزند طعنه غیر بی وطنی

اگر میانه و تبریز و اردبیل افتاد

به دست غیر، چو گنجی به دست راهزنی

به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند

چنین عزیز نگینی، به دست اهرمنی ” ”