گر دشمن من به دوستی بگزینی

سعدی-رباعی شماره 197
گر دشمن من به دوستی بگزینی
مسکین چه کند با تو به جز مسکینی
صد جور بکن که همچنان مطبوعی
صد تلخ بگو که همچنان شیرینی
معنی بیتهای شعر
گر دشمن من به دوستی بگزینی / مسکین چه کند با تو به جز مسکینی
اگر دشمن مرا به دوستی برگزینی، منِ بیچاره در برابر تو جز اظهار درماندگی و فروتنی چه میتوانم بکنم؟
صد جور بکن که همچنان مطبوعی / صد تلخ بگو که همچنان شیرینی
اگر صد گونه بر من ستم کنی، باز هم نزد من دوستداشتنی هستی؛ و اگر صد سخن تلخ بگویی، باز هم سخنانت برای من شیرین است.
تفسیر کلی
شاعر از دلباختگی و ارادت عمیق خود سخن میگوید؛ چنانکه حتی اگر محبوب دشمن او را به دوستی برگزیند، عاشق در برابر او جز فروتنی و ناتوانی چارهای ندارد. رفتار محبوب، هرچند همراه با ستم و جفا باشد، برای عاشق همچنان دلپذیر و پذیرفتنی است. سخنان تلخ او نیز به سبب جایگاه ویژهاش در دل عاشق، شیرین و گوارا جلوه میکند. این رباعی بیانگر عشق بیچونوچرا و شیفتگیای است که عیب و رنج محبوب را نیز به زیبایی و شیرینی تبدیل میسازد.



