ورود / عضویت



ای مایه ی درمان نفسی ننشینی همراه با معنی و تفسیر

ای مایه ی درمان نفسی ننشینی — (همراه با معنی و تفسیر)

ای مایه ی درمان نفسی ننشینی



سعدی-رباعی شماره 196

 

ای مایه ی درمان نفسی ننشینی

تا صورت حال دردمندان بینی

گر من به تو فرهاد صفت شیفته‌ام

عیبم مکن ای جان که تو بس شیرینی

 

معنی بیت‌های شعر

ای مایه ی درمان نفسی ننشینی / تا صورت حال دردمندان بینی

ای کسی که مایهٔ درمان و آرامش هستی، لحظه‌ای بنشین تا حال و رنج دردمندان را ببینی.

گر من به تو فرهاد صفت شیفته‌ام / عیبم مکن ای جان که تو بس شیرینی

اگر مانند فرهاد دلباختهٔ تو شده‌ام، مرا سرزنش نکن؛ ای جان، زیرا تو بسیار شیرینی و دلربایی.

تفسیر کلی

شاعر از معشوق می‌خواهد لحظه‌ای درنگ کند تا رنج و حال دردمندان عشق را ببیند و از درد آنان آگاه شود. او خود را چون فرهاد، شیفته و گرفتار عشق معشوق می‌داند و این دلدادگی را نتیجه شیرینی و جذابیت بی‌مانند او می‌شمارد. شاعر از معشوق می‌خواهد شیفتگی او را عیب نگیرد، زیرا عاشق در برابر زیبایی و دلربایی معشوق اختیاری از خود ندارد. در این رباعی، عشق نیرویی درمانگر و در عین حال دردآفرین تصویر شده است.

‫«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤