ای مایه ی درمان نفسی ننشینی

سعدی-رباعی شماره 196
ای مایه ی درمان نفسی ننشینی
تا صورت حال دردمندان بینی
گر من به تو فرهاد صفت شیفتهام
عیبم مکن ای جان که تو بس شیرینی
معنی بیتهای شعر
ای مایه ی درمان نفسی ننشینی / تا صورت حال دردمندان بینی
ای کسی که مایهٔ درمان و آرامش هستی، لحظهای بنشین تا حال و رنج دردمندان را ببینی.
گر من به تو فرهاد صفت شیفتهام / عیبم مکن ای جان که تو بس شیرینی
اگر مانند فرهاد دلباختهٔ تو شدهام، مرا سرزنش نکن؛ ای جان، زیرا تو بسیار شیرینی و دلربایی.
تفسیر کلی
شاعر از معشوق میخواهد لحظهای درنگ کند تا رنج و حال دردمندان عشق را ببیند و از درد آنان آگاه شود. او خود را چون فرهاد، شیفته و گرفتار عشق معشوق میداند و این دلدادگی را نتیجه شیرینی و جذابیت بیمانند او میشمارد. شاعر از معشوق میخواهد شیفتگی او را عیب نگیرد، زیرا عاشق در برابر زیبایی و دلربایی معشوق اختیاری از خود ندارد. در این رباعی، عشق نیرویی درمانگر و در عین حال دردآفرین تصویر شده است.



