ورود / عضویت



آن رفته که بود دل بدو مشغولم همراه با معنی و تفسیر

آن رفته که بود دل بدو مشغولم — (همراه با معنی و تفسیر)

آن رفته که بود دل بدو مشغولم



سعدی-رباعی شماره 140

 

آن رفته که بود دل بدو مشغولم

وافکنده به شمشیر جفا مقتولم

بازآمد و آن رونق پارینش نیست

خط خویشتن آورد که من مغرولم

 

معنی بیت‌های شعر

آن رفته که بود دل بدو مشغولم / وافکنده به شمشیر جفا مقتولم

آن کسی که دلم به او مشغول بود، رفته است و مرا با شمشیر ستم و بی‌مهری کشته و آزرده است.

بازآمد و آن رونق پارینش نیست / خط خویشتن آورد که من مغرولم

بازگشته است، اما دیگر شکوه و حال گذشته را ندارد؛ خودش نامه‌ای آورده و نوشته است که من فریب‌خورده‌ام.

تفسیر کلی

شاعر از معشوقی سخن می‌گوید که زمانی همه دل و جان او را به خود مشغول کرده بود، اما سرانجام با جفای خویش او را به‌کلی از پای درآورد. بازگشت معشوق پس از این رنج، دیگر شکوه و جاذبه گذشته را ندارد و خاطره زخم‌های پیشین مانع بازگشت عشق سابق می‌شود. آوردن «خط خویشتن» نشان می‌دهد که معشوق می‌کوشد هویت و حال خود را به شاعر بازبشناساند، اما این بازشناسی نیز بر تلخی و بیگانگی میان آن دو می‌افزاید. رباعی در مجموع تصویری از دگرگونی عشق، بی‌اعتباری زیبایی و دشواری ترمیم دل پس از جفای معشوق ارائه می‌کند.

‫«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤