ای دست جفای تو چو زلف تو دراز

سعدی-رباعی شماره 113
ای دست جفای تو چو زلف تو دراز
وی بیسببی گرفته پای از من باز
ای دست از آستین برون کرده به عهد
وامروز کشیده پای در دامن باز
معنی بیتهای شعر
ای دست جفای تو چو زلف تو دراز / وی بیسببی گرفته پای از من باز
ای که دست ستمت همچون زلفت دراز است، و بیآنکه سبب و دلیلی داشته باشی، از من دوری کردهای.
ای دست از آستین برون کرده به عهد / وامروز کشیده پای در دامن باز
ای کسی که در گذشته به عهد و پیمان خود عمل میکردی، امروز دوباره از من کناره گرفتهای و دست از یاریام کشیدهای.
تفسیر کلی
شاعر از بیوفایی و جفای معشوق شکایت میکند و آن را به زلف دراز او تشبیه میسازد. معشوق بیهیچ دلیل، دست یاری از عاشق کشیده و او را از خود دور کرده است. در گذشته وعده همراهی و حمایت داده بود، اما اکنون برخلاف عهد خویش، دست از آستین بیرون کشیده و پای خود را در دامن فرو برده است. تکرار واژههای «دست» و «پای» بر دگرگونی رفتار معشوق و سرخوردگی عاشق تأکید میکند.



