سحاب اصفهانی – غزل شماره 48
در ره عشق اختیار از دست رفت
پای ماند از کار و کار از دست رفت
در چمن دردا که ساقی تا قدح
داد بر دستم بهار از دست رفت
آه کز دست دلم دامان صبر
رفت چون دامان یار از دست رفت
نقد جانی را که از بهر نثار
داشتم در انتظار از دست رفت
در رهش خاکی که میکردم به سر
ز آب چشم اشکبار از دست رفت
روزگار وصل آه از روزگار
کز جفای روزگار از دست رفت
زآن دو لعل از دستم آرام و قرار
زآن دو زلف بیقرار از دست رفت
پا نهادم بر سر بالین سحاب
لیک در وقتی که کار از دست رفت