در کارگه کوزه گری کردم رای


خیام-رباعی شماره 171
در کارگه کوزه گری کردم رای
در پایه ی چرخ دیدم استاد بپای
میکرد دلیر کوزه را دسته و سر
از کله پادشاه و از دست گدای
مقدمه و فضای کلی
این رباعی با تصویر کارگاه کوزهگری، اندیشهای ژرف درباره آفرینش، سرنوشت و جایگاه انسان در جهان مطرح میکند. خیام در فضای نمادین چرخ و کوزه، میان هنر آفریننده و ناپایداری آفریدهها تأمل میکند. زبان شعر ساده اما پرسشبرانگیز است و خواننده را به اندیشیدن درباره راز هستی فرامیخواند.
معنی بیتهای شعر
در کارگه کوزهگری کردم رای / در پایهی چرخ دیدم استاد بهپای
در کارگاه کوزهگری اندیشیدم و در کنار چرخ کوزهگری، کوزهگر را دیدم که ایستاده و سرگرم کار بود.
میکرد دلیر کوزه را دسته و سر / از کلهی پادشاه و از دست گدای
او با بیباکی از خاکی که روزگاری پیکر پادشاه و گدا بوده است، برای کوزه دسته و گردن میساخت؛ یعنی مرگ، شاه و گدا را یکسان میکند.



