ورود / عضویت



یکی زهره ی خرج کردن نداشت - ادبستان شعر پارسی % %

یکی زهره ی خرج کردن نداشت

سعدی-بوستان-باب دوم در احسان

شماره 30

 

یکی زهره ی خرج کردن نداشت

زرش بود و یارای خوردن نداشت

نه خوردی ، که خاطر بر آسایدش

نه دادی ، که فردا بکار آیدش

شب و روز در بند زر بود و سیم

زر و سیم در بند مرد لئیم

بدانست روزی پسر در کمین

که ممسک کجا کرد زر در زمین

ز خاکش بر آورد و بر باد داد

شنیدم که سنگی در آن جا نهاد

جوانمرد را زر بقایی نکرد

به یک دستش آمد ، به دیگر بخورد

کز این کمزنی بود ناپاکرو

کلاهش به بازار و میزر گرو

نهاده پدر چنگ در نای خویش

پسر چنگی و نایی آورده پیش

پدر زار و گریان همه شب نخفت

پسر بامدادان بخندید و گفت :

زر از بهر خوردن بود ای پدر

ز بهر نهادن چه سنگ و چه زر

زر از سنگ خارا برون آورند

که با دوستان و عزیزان خورند

زر اندر کف مرد دنیاپرست

هنوز ای برادر به سنگ اندرست

چو در زندگانی بَدی با عیال

گرت مرگ خواهند ، از ایشان منال

چو چشمارو آنگه خورند از تو سیر

که از بام پنجه گز افتی به زیر

بخیل توانگر به دینار و سیم

طلسمی است بالای گنجی مقیم

از آن سال ها می‌بماند زرش

که لرزد طلسمی چنین بر سرش

به سنگ اجل ، ناگهش بشکنند

به آسودگی گنج قسمت کنند

پس از بردن و گرد کردن چو مور

بخور پیش از آن کت خورد کرم گور

سخن های سعدی مثال است و پند

به کار آیدت ، گر شوی کار بند

دریغ است از این روی برتافتن

کز این روی دولت توان یافتن

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤