گاه بارم خار باشد گاه دُر

ایرج میرزا – مثنوی شماره 35
سجع مُهر شتر
گاه بارم خار باشد گاه دُر
یار حاجی عَبدُهُ الرّاجی شتر !
معنی بیتهای شعر
گاه بارم خار باشد گاه دُر / یار حاجی عَبدُهُ الرّاجی شتر!
ای شترِ همراهِ حاجی «عبدُهُ الرّاجی»، گاهی بار من خار و چیزهای بیارزش است و گاهی مروارید و چیزهای گرانبها.
تفسیر کلی
این شعر کوتاه با زبانی طنزآمیز و آهنگی نزدیک به سجع، شتر را موجودی معرفی میکند که گاه بار خاردار و کمارزش و گاه بار گرانبها و ارزشمند حمل میکند. تقابل «خار» و «دُر» نشان میدهد که ارزش و کیفیت بار، همواره یکسان نیست و شتر در هر حال وسیلهٔ انتقال آن است. تعبیر «یار حاجی عبدهالراجی» به شعر حالوهوایی عامیانه و شوخ میبخشد و احتمالاً به نام یا عبارتی رایج در میان مردم اشاره دارد. در مجموع، شعر نمونهای از شوخطبعی و بازی زبانی ایرج میرزا با قافیه، سجع و تصویر شتر است.
«این مطلب با پشتیبانی هوش مصنوعی آماده و پس از ویرایش توسط اعضای تحریریه، در سایت درج شده است.»



