
بیدل دهلوی- غزل شماره 1801
دل بیمدّعا رنگی ندارد تا کنم فاشش
صدف در حیرت آیینه گم کردهست نقّاشش
درین محفل نیاوردند از تاریکی دلها
چراغی را که باشد امتیاز از چشم خفّاشش
جهانِ رنگ با تغییر وضع خود جدل دارد
به هر جا شیشه و سنگی است با وهم است پرخاشش
به تشویش دل مأیوس رنجی نیست مفلس را
شکست کاسه در بزم کرم کردهست بیآشش
به این شرمی که میبیند کریم از جبههٔ سایل
گهر هم سرنگون میافتد از دست گهرپاشش
به ملک بینیازی رو که گاهِ احتیاج آنجا
چو ناخن میکشد درهم به پشت دست قلّاشش
خط لوحِ امل جز حک زدن چیزی نمیارزد
همه گر ریش زاهد در خیال آید که بتْراشش
شئون هر صفت مستوری عاشق نمیخواهد
کفن هر چند پوشد ذوق عریانیست نبّاشش
بساط زندگی مفت حضور امّا به دل جا کو
نفس میگسترد در خانهٔ آیینه فرّاشش
ندارد کاوش دل صرفهٔ امن کسی بیدل
در این ناسور، توفانهای خون خفتهست مخراشش



