
بیدل دهلوی- غزل شماره 2548
گر به این واماندگی مطلقْ عنان خواهم شدن
گام اوّل در رهت سنگِ نشان خواهم شدن
جبههٔ من در کمین سجدهای فرسوده است
عالمی را قبلهام گر آستان خواهم شدن
اینقدر کز خود به فکر جستجویت رفتهام
گر نگردم بینشان، عنقا نشان خواهم شدن
خاکساری نیست آن تخمی که پامالش کنند
با زمینی گر بسازم آسمان خواهم شدن
غیر جیبِ بیخودی خلوتگه آرام نیست
در شکست رنگ، چون آتش نهان خواهم شدن
اشک مجنونم، تسلّی در مزاجم تهمتیست
از چکیدن گر فرو ماندم روان خواهم شدن
آتش یاقوت من خاموش روشن کردهاند
از تکلّف تا کجا صاحب زبان خواهم شدن
با چنین ضعفی که سازش جز شکست رنگ نیست
گر به گردون هم برآیم کهکشان خواهم شدن
خشک بردارید ازین دریا گلیم ابر من
یک عرق گر نم کشم، صد دل گران خواهم شدن
با همه افسردگی بیدل چو آواز جرس
گر روم از خود، دلیل کاروان خواهم شدن



