آذر بیگدلی – غزل شماره 42
هر مرغ که می پرد ز بامت
گویم، به من آورد پیامت
خونم، که چو آب شد حلالت
گر با دگران خوری حرامت
مپسند ستمگران به محشر
خندند به زخم ناتمامت
خوش دانه به حیله میفشانی
از صید مگر تهی است دامت؟
تو خواه ببخش و خواه بفروش
زین کوی نمی رود غلامت
ای دوست! مریز خون دشمن
کز دوست کشند انتقامت
شکر از آذر، شکایت از غیر
تا زین دو خوش آید از کدامت؟