چو بر مزار من آید به جلوه آن قد و قامت

آذر بیگدلی – غزل شماره 43

چو بر مزار من آید به جلوه آن قد و قامت

قیامت است قیامت، قیامت است قیامت

رهی که محمل او میرود ز گریه کنم گل

بود که عزم رحیلش بدل شود به اقامت

ز خون همچو منی در گذر، وگرنه به محشر

مرا به صبر و تو ر ا بر جفا کنند ملامت

از اینکه شیشه ی دل را شکسته ای به تغافل

غمین مباش، که طفلی و نیست بر تو غرامت

کشیده تیغ جفا آمدی به کشتن آذر

مکن که حاصل این کار نیست غیر ندامت