شکفت لاله، تو زیغال بشکفان که همی

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 31

شکفتن لاله و قدح

شکفت لاله، تو زیغال بشکفان که همی

ز پیش لاله به کف برنهاده به زیغال

نوشته‌های مرتبط

نورد بودم، تا ورد من مُورَّد بود

ادامه نوشته »

آبی، مگر چو من ز غم عشق زرد گشت

ادامه نوشته »

هیچ نپذیری چون ز آل نبی باشد مرد

ادامه نوشته »

ای عمر خویش کرده به بیهودگی یله

ادامه نوشته »

باد صبا درآمد فردوس گشت صحرا

ادامه نوشته »

دو دیده ی من و از دیده اشک دیده ی من

ادامه نوشته »