دو دیده ی من و از دیده اشک دیده ی من

کسایی مروزی – دیوان اشعار

شماره 18

دیده و اشک

دو دیده ی من و از دیده اشک دیده ی من

میان دیده و مژگان ستاره وار پدید

به جزع ماند یک بر دگر سپید و سیاه

به رشته کرده همه گرد جزع مروارید

نوشته‌های مرتبط

فهم کن گر مومنی فضل امیرالمؤمنین

ادامه نوشته »

به سیصد و چهل یک رسید نوبت سال

ادامه نوشته »

هیچ نپذیری چون ز آل نبی باشد مرد

ادامه نوشته »

از او بوی دزدیده کافور و عنبر

ادامه نوشته »

از عمر نمانده ست بر من مگر آمرغ

ادامه نوشته »

شکفت لاله، تو زیغال بشکفان که همی

ادامه نوشته »