جانم دارد ز عشق جان‌افزایی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1830

جانم دارد ز عشق جان‌افزایی

از سوداها لطیفتر سودایی

وز شهر تنم چو لولیان آواره است

هر روز به منزلی و هر شب جایی

نوشته‌های مرتبط

من دوش فراق را جفا می گفتم

ادامه نوشته »

آن صورت غیبی که شندیش دشمن

ادامه نوشته »

کی گفت که آن زنده ی جاوید بمرد

ادامه نوشته »

گر باده نهان خوریم بو را چه کنیم

ادامه نوشته »

مگریز ز من که من خریدار توام

ادامه نوشته »

دی از تو چنان بدم که گل در بستان

ادامه نوشته »