چشمان خمار و روی رخشان داری

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1831

چشمان خمار و روی رخشان داری

کان گوهر و لعل بدخشان داری

گیرم که چو غنچه خنده پنهان داری

گل را ز جمال خود تو خندان داری

نوشته‌های مرتبط

دشنامم ده که مست دشنام توام

ادامه نوشته »

در باده‌کشی تو خویش را ریشه مکن

ادامه نوشته »

بیگاه شد و دل نرهید از ناله

ادامه نوشته »

گر می‌کشدم غم تو هر دم تو مکش

ادامه نوشته »

بیگانه شوی ز صحبت بیگانه

ادامه نوشته »

چشم سیهت ز عادت خماری

ادامه نوشته »