توبه کردم ز شور و بی خویشتنی

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1822

توبه کردم ز شور و بی خویشتنی

عشقت بشنید از من این ممتحنی

از هیزم توبه‌ بر من آتش افروخت

میسوخت مرا که توبه دیگر نکنی

نوشته‌های مرتبط

ای ماه جبین شبی تو مهوار مخسب

ادامه نوشته »

ای دل ز جهانیان چرا داری بیم

ادامه نوشته »

چون دیده بر آن عارض چون سیم افتاد

ادامه نوشته »

برخیز و به گرد آن نکونام درآی

ادامه نوشته »

دست تو به جود طعنه بر میغ زند

ادامه نوشته »

جانی دارم لجوج و سرمست و فضول

ادامه نوشته »