
مخفی بدخشی – غزل شماره 35
دلبر عیار
آن شوخ جفاکار که لب چون شکرستش
آن دلبر عیار که رخ چون قمرستش
گرسوی من غم زده آید عجبی نیست
شاهان همه جا سوی غریبان گذرستش
بر کبک دلم چنگل شهباز شد از رشک
آن دست رسایی که وی اندر کمرستش
هر چند که دلدار وفادار توان گفت
پیداست که دلبسته ی زلف دگرستش
زآن روز که دیده است رخت غنچه به گلشن
از رشک لب لعل تو خون در جگرستش
بسیار بود همدم و دلدار عزيزش
اما به وفاداری من کی دگرستش
اين آتش جانسوز که در سینه ی مخفی است
عمری است که در سنگ نهان چون شررستش



