ای قاصر از ادای صفاتت زبان ما

مخفی بدخشی – غزل شماره 1

حمد

ای قاصر از ادای صفاتت زبان ما

کی درخور ثنای تو باشد بیان ما

ما کی به ذات خویش چو تصویر می رسیم

تا از تو آشکار نگردد نهان ما

از حرص دانه در قفس هستیم ورنه بود

از اوج هفت چرخ بلند آشیان ما

نه لایق بهشتم و نه درخور جحیم

ما خود چه ایم تا چه بود این و آن ما

عمر عزیز در سر سودای خام رفت

دارد متاع یاس سراسر  دکان ما

داریم امید بر کرمت ورنه با عمل

اینجا چه ایم تا چه بود آن جهان ما

ایمان مکن ز مخفی بیچاره ات دریغ

یارب دمی که می بری از تن روان ما