لعل تو ز روشن گهری جان جهان است

صائب تبریزی- غزل شماره 2142

لعل تو ز روشن گهری جان جهان است

تبخال بر آن لعل، سراپردۀ جان است

برق رخ گلگون ترا دل خس و خارست

مهتاب بناگوش ترا صبر کتان است

بر صفحۀ رخسار تو آن خال معنبر

موری است که در دست سلیمان زمان است

در چشم تر من ز خیال خط سبزت

هر گوشه پریزاد دگر بال فشان است

افلاک ز نقش قدم اوست نگارین

آن سرو که در مجلس ما دست فشان است

ابری است که در باغ بهشت است خرامان

چشمی که به رخسار نکویان نگران است

از بادۀ کهنه است نشاط و طرب من

این پیر کهنسال، مرا بخت جوان است

گردون که ز انجم همه تن دیدۀ بیناست

حیرت زدۀ جلوۀ آن سرو روان است

صائب دلش از صحبت گلشن نخورد آب

شبنم که به خورشید درخشان نگران است