هر که آمد برِ خدای قبول

سعدی-مثنوی شماره 43
هر که آمد برِ خدای قبول
نکند هیچش از خدا مشغول
یونس اندر دهان ماهی شد
همچنان مونس الهی شد
مقدمه و فضای کلی
این ابیات بر پیوند ژرف انسانِ پذیرفتهشده در درگاه خداوند با حضور همیشگی او تأکید میکند. سعدی با اشاره به داستان حضرت یونس(ع) نشان میدهد که حتی در تاریکترین و دشوارترین موقعیتها نیز انس و ارتباط با خداوند از میان نمیرود. فضای شعر، روحانی، امیدبخش و سرشار از اعتماد به لطف الهی است.
معنی بیتهای شعر
هر که آمد برِ خدای قبول / نکند هیچش از خدا مشغول
هر کس که مورد قبول و عنایت خداوند قرار گیرد، هیچ چیز او را از یاد خدا غافل و مشغول نمیکند.
یونس اندر دهان ماهی شد / همچنان مونس الهی شد
حضرت یونس در شکم ماهی گرفتار شد، اما در همان حال نیز به خدا انس و الفت داشت و از یاد او غافل نشد.
«این نوشته به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه ی سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»



