زخم بالای یکدگر بزنند

سعدی-مثنوی شماره 14
زخم بالای یکدگر بزنند
بخراشند و مرهمی نکنند
خار و گل درهمند و ظلمت و نور
عسل و شهد و نشتر و زنبور
معنی بیتهای شعر
زخم بالای یکدگر بزنند / بخراشند و مرهمی نکنند
یکدیگر را زخمی میکنند و زخمهای هم را میخراشند، اما برای درمان و بهبود آن کاری نمیکنند.
خار و گل درهمند و ظلمت و نور / عسل و شهد و نشتر و زنبور
در جهان، خوبی و بدی، روشنایی و تاریکی، شیرینی و گزندگی در کنار یکدیگر آمیختهاند.
نتیجهگیری
این شعر بیانگر آمیختگی خیر و شر و تلخی و شیرینی در زندگی است و نشان میدهد که آدمیان گاه به جای التیام بخشیدن، بر زخمهای یکدیگر میافزایند.
«این نوشته به کمک هوش مصنوعی تدوین و پس از بازنگری اعضای تحریریه ی سایت، جهت انتشار تأیید شده است.»



