من این نامه که اکنون مینویسم

سعدی-قطعه شماره 179
من این نامه که اکنون مینویسم
به آب چشم پر خون مینویسم
از این در بر نوشتم نامه لیکن
نه آن سوز است کاکنون مینویسم
به عذرا درد وامق مینمایم
به لیلی حال مجنون مینویسم
نگارا قصه ی خود را به خدمت
نمیدانم که تا چون مینویسم
تو بپذیر ار چه من عذری نیارم
تو خوش خوان گرچه من دون مینویسم
معنی بیتهای شعر
من این نامه که اکنون مینویسم / به آب چشم پر خون مینویسم
این نامهای را که اکنون مینویسم، با اشک خونین چشمم مینگارم.
از این در بر نوشتم نامه لیکن / نه آن سوز است کاکنون مینویسم
پیش از این نیز نامه نوشتهام، اما هیچکدام آن سوز و گدازی را که اکنون در نوشتن دارم، نداشته است.
به عذرا درد وامق مینمایم / به لیلی حال مجنون مینویسم
درد وامق را برای عذرا بازگو میکنم و حال مجنون را برای لیلی مینویسم.
نگارا قصه ی خود را به خدمت / نمیدانم که تا چون مینویسم
ای محبوب، داستان خود را به پیشگاه تو عرضه میکنم، اما نمیدانم آن را چگونه مینویسم.
تو بپذیر ار چه من عذری نیارم / تو خوش خوان گرچه من دون مینویسم
تو این نامه را بپذیر، هرچند من برای کاستیهایش عذری نمیآورم؛ تو آن را با نیکنگری بخوان، گرچه من آن را فروتنانه و ناقص نوشتهام.
پیام و مفهوم اصلی
شاعر در این قطعه، نامهای سرشار از اندوه و اشک برای معشوق مینویسد و بیان میکند که درد و سوز دلش اکنون بسیار عمیقتر از گذشته است؛ چنانکه رنج خود را به درد وامق و حال مجنون تشبیه میکند. پیام اصلی شعر، ناتوانی زبان و قلم از بیان کامل شدت عشق، فراق و پریشانی عاشق و پناه بردن او به نامهنگاری برای شرح حال خویش است.



