سرمست بتی لطیف ساده

معنی بیت‌های شعر

سرمست بتی لطیف ساده / در دست گرفته جام باده

معشوقی زیبارو، ظریف و بی‌پیرایه، مست و سرخوش است و جام شراب را در دست دارد.

در مجلس بزم باده نوشان / بسته کمر و قبا گشاده

او در مجلس شادی و باده‌نوشی، آماده و چابک، کمر بسته و قبای خود را گشوده است.

افتاده زمین به حضرت او / گردونش به خدمت ایستاده

زمین در برابر او به خاک افتاده و آسمان برای خدمتگزاری‌اش ایستاده است.

خورشید و مهش ز خوبرویی / سر بر خط بندگی نهاده

خورشید و ماه، به سبب زیبایی بی‌مانند او، سر به فرمانش نهاده و بندگی او را پذیرفته‌اند.

خورشید که شاه آسمان است / در عرصه حسن او پیاده

خورشید، که پادشاه آسمان به شمار می‌آید، در میدان زیبایی او ناتوان و همچون پیاده‌ای بی‌مقدار است.

وه وه که بزرگوار حوریست / از روزن جنت اوفتاده

وه، چه حوری بزرگوار و ارجمندی است؛ گویی از پنجره بهشت به زمین افتاده است.

لعلش چو عقیق گوهرآگین / زلفش چو کمند تاب داده

لب سرخش مانند عقیقی درخشان و گوهرنشان است و زلف تاب‌دارش همچون کمندی پیچیده است.

در گلشن بوستان رویش / زنگی بچگان ز ماه زاده

در بوستان چهره‌اش، خال‌های سیاه و زیبای صورتش مانند کودکان زنگی در کنار ماهِ روشن جلوه می‌کنند.

سعدی نرسد به یار هرگز / کاو شرمگن است و یار ساده

سعدی هرگز به وصال یار نمی‌رسد؛ زیرا او خجالتی و کم‌روست و یارش نیز ساده‌دل و بی‌خبر از عشق اوست.