گر غصه روزگار گویم

معنی بیت‌های شعر

گر غصه روزگار گویم
بس قصه بی شمار گویم

اگر بخواهم از اندوه روزگار سخن بگویم، داستان‌های بی‌شماری برای گفتن دارم.

یک عمر هزارسال باید
تا من یکی از هزار گویم

هزار سال عمر لازم است تا بتوانم تنها یکی از هزاران درد و رنج خود را بازگو کنم.

چشمم به زبان حال گوید
نی آن که به اختیار گویم

چشمانم با زبان حال، اندوهم را بیان می‌کنند؛ نه اینکه خود بتوانم با اختیار و زبان آن را بگویم.

بر من دل انجمن بسوزد
گر درد فراق یار گویم

اگر از درد دوری یار سخن بگویم، دل همه مردم برای من می‌سوزد.

مرغان چمن فغان برآرند
گر فرقت نوبهار گویم

اگر از دوری بهار سخن بگویم، حتی پرندگان باغ و چمن نیز از شدت اندوه ناله سر می‌دهند.

یاران صبوحیم کجایند
تا درد دل خمار گویم

یاران باده‌نوش صبحگاهی من کجا هستند تا درد دل و رنج خماری خود را برای آنان بازگو کنم؟

کس نیست که دل سوی من آرد
تا غصه روزگار گویم

هیچ‌کس نیست که با مهربانی به سوی من بیاید تا غم و اندوه روزگارم را برای او بیان کنم.

درد دل بی‌قرار سعدی
هم با دل بی‌قرار گویم

درد دل و رنج خود را، که آرام و قرار ندارم، با دلی بی‌قرار و همدرد در میان می‌گذارم.