ورود / عضویت



شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کرد همراه با معنی و تفسیر

شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کرد — (همراه با معنی و تفسیر)

شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کرد



سعدی-رباعی شماره 53

شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کرد

گریه زده خنده ی مجازی می‌کرد

آن شوخ سرش را ببریدند و هنوز

استاده بُد و زبان‌درازی می‌کرد

 

معنی بیت‌های شعر

شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کرد / گریه زده خنده ی مجازی می‌کرد

شمع هرچند با گریه و سوختن، جان‌سوزی می‌کرد، اما گریه‌اش ظاهری بود و در حقیقت خنده‌ای ساختگی بر لب داشت.

آن شوخ سرش را ببریدند و هنوز / استاده بُد و زبان‌درازی می‌کرد

آن گستاخ را سر بریدند، اما هنوز ایستاده بود و به گستاخی و زبان‌درازی ادامه می‌داد.

پیام و مفهوم اصلی

این رباعی با تصویر شمعی که از شدت سوختن می‌گرید اما همچنان به‌ظاهر می‌خندد و پس از بریدن سرش نیز ایستاده و زبان‌درازی می‌کند، بر طنز تلخِ پایداری و گستاخی در برابر رنج و نابودی تأکید دارد؛ سعدی نشان می‌دهد که غرور و سرکشی گاه حتی پس از فرارسیدن شکست و مرگ نیز از انسان جدا نمی‌شود.

‫«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤