من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم

سعدی-رباعی شماره 146
من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم
بی عارض گلبوی تو گل بو نکنم
گویند فراموش کنش تا برود
الحمد فراموش کنم و او نکنم
معنی بیتهای شعر
من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم / بی عارض گلبوی تو گل بو نکنم
بیتو آرام و قرار نمییابم و به زندگی بدون تو عادت نمیکنم؛ بدون دیدن چهرهی خوشبوی تو نیز گل را نمیبوسم و از آن لذت نمیبرم.
گویند فراموش کنش تا برود / الحمد فراموش کنم و او نکنم
میگویند او را فراموش کن تا از یادت برود؛ اما شکر خدا، ممکن است هر چیزی را فراموش کنم، جز او را.
تفسیر کلی
شاعر در این رباعی از دلبستگی عمیق و گریزناپذیر خود به معشوق سخن میگوید و زندگی بدون او را مایه آرامش نمیداند. او حتی از بهرهبردن از عطر گل نیز بیحضور چهره خوشبوی یار پرهیز میکند، زیرا همه زیباییها را در نسبت با معشوق معنا مییابد. دیگران او را به فراموشکردن محبوب دعوت میکنند، اما شاعر این اندرز را ناممکن میداند. در پایان، با بازی زبانی میان «الحمد» و «او»، تأکید میکند که شاید بتوان ذکر و سخن را فراموش کرد، اما فراموشی خودِ معشوق هرگز ممکن نیست.



