
بیدل دهلوی- غزل شماره 487
بندگی با معرفت خاص حضور آدمی ست
ورنه اینجا سجدهها چون سایه یکسر مبهمی ست
با سجودت از ازل پیشانیام را توأمی ست
دوری اندیشیدنم زان آستان نامحرمی ست
آه از آن دریا جدا گردیدم و نگداختم
چون گهر غلتیدن اشکم ز درد بی نمی ست
فرصتم تا کی ز بی آبی کشد رنج نفس
ساز قلیانی که دارد مجلس پیری دمی ست
داغ زیر پا و آتش بر سر و در دیده اشک
شمع را در انجمن بودن چه جای خرمی ست
حاصل اشغال محفل دوش پرسیدم ز شمع
گفت: افزونی نفس میسوزد و قسمت کمی ست
سوختن منت گذار چاره فرمایان مباد
جز به مهتابم به هر جا مینشانی مرهمی ست
با دو عالم آشنا ظلم است بی کس زیستن
پیش ازین هستی غناها داشت اکنون مبرمی ست
آتشی کو کز چراغ خامشم گیرد خبر
خامسوز داغ دل را سوختن هم مرهمی ست
جز به هم چیدن کسی را با تصرف کار نیست
گندم انبار است هر سو لیک قحط آدمی ست
خلق در موت و حیات از صوف و اطلس تا کفن
هر چه پوشد زین سیاهی و سفیدی ماتمی ست
تا ابد کوک است بیدل نغمهٔ ساز جهان
اوج اقبال و حضیض فقر زیری و بمی ست



