
بیدل دهلوی- غزل شماره 486
به محفلی که دل آیینهٔ رضا طلبی ست
نفس درازی اظهار پای بی ادبی ست
خروش العطش ما نتیجهٔ طلب است
وگرنه وادی الفت سراب تشنه لبی ست
میی ز خم نکشیدیم عذر حوصله چند
تنک شرابی ما جرم شیشهٔ حلبی ست
کسی که بخت سیه سایه بر سرش افکند
اگر به صبح زند غوطه آه نیم شبی ست
اسیر بخت سیه پیکری که من دارم
به هر صفت که دهم عرضه آه نیم شبی ست
به عالمی که نگاه تو نشئه توفان است
ز خویش رفتن ما موج بادهٔ عنبی ست
خیال محمل تهمت به دوش سرمه مبند
رم غزال تو وحشت غبار بی سببی ست
دلت مقابل و آنگاه عرض یکتایی
ثبوت وحدت آیینه خانه بوالعجبی ست
عروج وهم ازین بیشتر چه میباشد
که مردهایم و نفس غرهٔ سحر لقبی ست
نهای حریف مذلت دل از هوس پرداز
که آبرو عرق شرم آرزو طلبی ست
دلیل جوش هوس هاست الفت دنیا
عجوز اگر خوشت آید ز علت عزبی ست
به درس دل عجمی دانشم چه چاره کنم
که مدعا ز نفس تا بیان شود عربی ست
ز دورباش غرور تغافلش بیدل
من و دلی که امیدش خروش زیر لبی ست



