
بیدل دهلوی- غزل شماره 2612
منفعلم، بر که برم حاجت خویش از برِ تو
ای قدمت! بر سر من، چون سر من بر در تو
آینهٔ کون و مکان حیرت سیر چمن است
ساغر رنگ دو جهان حسرت گرد سر تو
تاب جمال تو ز کس راست نیاید ز هوس
حلقهٔ گیسوی تو بس، چشم تماشاگر تو
محرم آن لعل نشد کام تمنّای کسی
غیر تبسّم که برَد چاشنی از شکّر تو
رنگ تو آشفته چو گل در چمنِ آرزویت
موج تو غلتان چو گهر در طلب گوهر تو
صبح برد تا به کجا پایه ز قطع نفسش؟
وانشود زین هوسی چند رهِ منظر تو
نُه فلک از گردش سر، گشته به خمیازه سمر
همّت ظرفِ که کشد بادهٔ بیساغر تو؟
سعی طلب بی سر و پا جادهٔ تحقیق رسا
سبحه صفت آبلهها خفته برونِ در تو
خطّ حساب من و ما راه گشاید ز کجا؟
صفر نماید به نظر نقطهای از دفتر تو
بیدل از افسون سخن بلبل باغ چه گلی؟
رنگ چمن میشکند بوی بهار از پر تو



