ورود / عضویت



سپند بزم‌ تو گویند هیچ جا ننشیند - ادبستان شعر پارسی % %

سپند بزم‌ تو گویند هیچ جا ننشیند

بیدل دهلوی- غزل شماره 1352

 

سپند بزم‌ تو گویند هیچ جا ننشیند

خدا کند که به ‌گوش دل این صدا ننشیند

سر‌ی ‌که تیغ تو باشد چو شمع ‌گردن نازش

چه دولت است‌ که از دوش ما جدا ننشیند

بر آستان تو گرد نیاز سجده پرستان

نشسته است به نازی‌ که هرکجا ننشیند

به محفلی که نگاهت عیار حوصله گیرد

حیا به روی‌ کس از شوخی حیا ننشیند

ز اختراع ضعیفی است اینکه سعی غبارم

به هیچ جا چو خط از خامه بی‌عصا ننشیند

سلامت آیینه‌دار سعادت است به شرطی

که استخوان‌ کسی در ره هما ننشیند

وداع عافیت انگار، پرگشایی شهرت

چو نام نقش نگینش‌ کنی ز پا ننشیند

دلی ‌که زیر فلک باشد آرزوی مرادش

به رنگ دانه ته آسیا چرا ننشیند

نفس چو صبح به شبنم رسان ز شرم تردّد

که آب تا نکشد دامن هوا ننشیند

غنا مسلّم آنکس ‌که در قلمرو حاجت

غبار گردد و در راه آشنا ننشیند

غبارِ غیرت آن مطلبم ‌که ‌گاه تمنّا

رود به باد و به روی ‌کف دعا ننشیند

به رنگ پرتو خورشید سایه‌پرور همّت

اگر به خاک نشیند که زیر پا ننشیند

ازین هوسکده برخاسته است دل به هوایش

که تا به حشر نشستن به جای ما ننشیند

ز آفتاب قیامت فسانه چند شنیدن

کسی به سایهٔ دیوارِ التجا ننشیند

به وحشتی بگذر بیدل از محیط تعلّق

که نقش پای‌ تو چون موج بر قفا ننشیند

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤