
بیدل دهلوی- غزل شماره 1351
سپند بزم تو تا بیقرار گردد و نالد
تپیدن از دل من آشکار گردد و نالد
هزار کعبه و لبیک محو شوقپرستی
که گرد دل چو نفس یک دو بار گردد و نالد
چه نغمهها که ندارد ز خود تهی شدن من
به ذوق آنکه نفس نی سوار گردد و نالد
ز سازِ جرأت عشّاق گل نکرد نوایی
مگر ضعیفی این قوم تار گردد و نالد
من و تظّلم الفت کدام دوست چه دشمن
ستم رسیده به هر کس دچار گردد و نالد
چو طایری که دهد آشیان به غارت آتش
نفس به گرد من خاکسار گردد و نالد
به گریه خو مکن ای دیده کز چکیدن اشکی
دل شکسته مباد آشکار گردد و نالد
هزار قافله شور جرس به چنگِ امید
چه باشد اینهمه یک نالهوار گردد و نالد
ز روزگار وفا چشم دارم آنهمه فرصت
که سختجانی من کوهسار گردد ونالد
در آتش افکن و ترک ادب مخواه ز بیدل
سپند نیست که بیاختیار گردد و نالد



