
بیدل دهلوی- غزل شماره 2359
نور جان در ظلمتآباد بدن گم کردهام
آه ازین یوسف که من در پیرهن گم کردهام
وحدت از یاد دویی اندوهِ کثرت میکند
در وطن ز اندیشهٔ غربت وطن گم کردهام
چون نم اشکی که از مژگان فروریزد به خاک
خویش را در نقش پای خویشتن گم کردهام
از زبان دیگران درد دلم باید شنید
کز ضعیفیها چو نی راه سخن گم کردهام
موج دریا در کنارم، از تک و پویم مپرس
آنچه من گم کردهام، نایافتن گم کردهام
گر عدم حایل نباشد زندگی موهوم نیست
عالمی را در خیال آن دهن گم کردهام
تا کجا یارب، نوی دوزد گریبان مرا
چون گل اینجا یک جهان دلق کهن گم کردهام
عمرها شد همچو نال خامه، میپیچم به خویش
پیکر چون رشتهای در پیرهن گم کردهام
شوخی پرواز من رنگ بهار ناز کیست؟
چون پر طاووس، خود را در چمن گم کردهام
چون نفس از مدّعای جست و جو آگه نیام
اینقدر دانم که چیزی هست و من گم کردهام
هیچ جا بیدل سراغ رنگهای رفته نیست
صد نگه چون شمع در هر انجمن گم کردهام



