
بیدل دهلوی- غزل شماره 792
گرمرفتاری که سر در راه آن یکتا گذاشت
گام اول چون شرر خود را به جای پا گذشت
وارث دیگر ندارد دودمان زندگی
هر که حسرت برد ازاین جا عبرتی بر ما گذاشت
در تماشای تو چون آیینه از جنس شعور
آنچه با ما بود حیرت بود و چشمی وا گذاشت
الوداع ای نغمهٔ فرصت، کز افسون امل
عشرت امروز ما بنیاد بر فردا گذاشت
بی نیازی های یأس از بهر ما سامان نکرد
آنقدر دستی که نتوان دامن دل ها گذاشت
بعد ازین در بند گوهر خاک میباید شدن
قطرۀ ما رقص موجی داشت در دریا گذاشت
در گداز خود چو اخگر فیض مرهم دیده ایم
میتوان خاکستر ما را به داغ ما گذاشت
همّت ما را دماغ بی نشانی هم نبود
خودنمایی اینقدر سر در پی عنقا گذاشت
سجدۀ شکر فنا خاص جبین شمع نیست
هر که طی کرد این بیابان سر به زیر پا گذاشت
جور طفلان هم بهار راحت دیوانه است
سر به سنگی مینهد گر دامن صحرا گذاشت
گر عروج آهنگی، از زندانگه گردون برآ
می سراپا نشئه شد تا دامن مینا گذاشت
شب ز برق بیخودی چون کاغذ آتشزده
سوختم چندان که داغت بر تن من جا گذاشت
چو سپند از درد و داغ بی کسی هایم مپرس
دود آهی داشتم رفت و مرا تنها گذاشت
هر که زد بیدل به سیر وادی حیرت قدم
گام اول حسرت رفتن چو نقش پا گذاشت



