
بیدل دهلوی- غزل شماره 230
عقبهای دیگر نباشد روح از تن رسته را
نیست بیم سوختن دود ز آتش جسته را
شکوه از گردون دلیل تنگدستی های ماست
ناله در پرواز باشد طایر پر بسته را
انتظام عافیت از عالم کثرت مخواه
بی ثبات است اعتبار رنگ و بو گل دسته را
همچو سرو آزادگان را قید الفت راستی ست
خط مسطر دام باشد مصرع برجسته را
از زبان چرب و نرم خلق دارم وحشی
کز دهان شیر نشناسم دهان بسته را
جوهر وارستگان مشکل اگر ماند نهان
راه در چشم است گرد بر زمین ننشسته را
از شکسش دل نمیافتد ز چشم اعتبار
کس نمیخواهد ته پا شیشۀ بشکسته را
موج چون با یکدگر جوشید گوهرمیشود
دل توان گفتن نفس های به هم پیوسته را
غنچهها در بستر زخم جگر آسودهاند
ای نسیم آتش مزن دل های الفت خسته را
با کلام آبدارت کی رسد لاف گهر
بیدل اینجا اعتباری نیست حرف بسته را



