ورود / عضویت



به ‌گرمیِ نگه از شعله تاب می‌ریزد - ادبستان شعر پارسی % %

به ‌گرمیِ نگه از شعله تاب می‌ریزد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1047

به ‌گرمیِ نگه از شعله تاب می‌ریزد

به نرمی سخن از گوهر آب می‌ریزد

طراوتِ عرقِ شرم را تماشا کن

چو برگِ ‌گل ز نقابش ‌گلاب می‌ریزد

صبا به دامن آن زلف تا زند دستی

غبارِ شب ز دلِ آفتاب می‌ریزد

صفای خاطر ما آبیار جلوهٔ اوست

کتان شسته همان ماهتاب می ر‌یزد

به عالمی ‌که‌ کند عشق صنعت‌آرایی

چمن ز آتش و گلخن ز آب می‌ریزد

ز موج‌خیزِ غنا کوه و دشت یک دریاست

خیال تشنه ‌لب ما سراب می‌ریزد

به ذوق راحت از افتادگی مشو غافل

که لغزش مژه‌ها رنگ خواب می‌ریزد

بجو ز خاک‌نشینان سراغ ‌گوهرِ راز

که نقد گنج ز جیب خراب می‌ریزد

ذخیرۀ دل روشن نمی‌شود اسباب

که هرچه آینه‌ گیرد در آب می‌ریزد

زمام‌ کار به تعجیل نسپری بیدل

که بالِ برقِ شرار از شتاب می‌ریزد

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤