ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 34 از 39 - ادبستان شعر پارسی

بی تو شب تا روز چون شمعم به چشم تر گذشت

قدسی مشهدی- غزل شماره 64  بی تو شب تا روز چون شمعم به چشم تر گذشت اشک دامانم گرفت و آتشم از سر گذشت بر سر راهش ندارم لذّتی از انتظار یار پنداری که امروز از ره دیگر گذشت آنکه مشکل بود عمری حالم از نادیدنش دوش با من بود و بر من حال مشکل‌تر … ادامه

دل یکی وز هر طرف بر سینه داغ دیگرست

قدسی مشهدی- غزل شماره 63 دل یکی وز هر طرف بر سینه داغ دیگرست بهر یک پروانه از هر سو چراغ دیگرست هر طرف رنگی دگر برمی‌کُند نظّاره‌اش ساقی ما گل‌ گل امشب از ایاغ دیگرست آنکه او را روز و شب در کعبه می‌جویی سراغ پیش رندان در خراباتش سراغ دیگر‌ست روزنم هرگز چنین … ادامه

دلی که عشق نکردش چو لاله داغ، کجاست؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 62 دلی که عشق نکردش چو لاله داغ، کجاست؟ خبر دهید که فانوسِ بی‌چراغ کجاست؟ به دیده خون ز دلم دیردیر می‌آید کسی که زود کند باده در ایاغ کجاست؟ هزار داغ به دل دارم و نمی‌دانم ز بی‌خودی، که مرا دل کجا و داغ کجاست؟ نظارۀ گل و فریادِ عندلیب … ادامه

طبعم ز باده چون گل سیراب روشن است

قدسی مشهدی- غزل شماره 61 طبعم ز باده چون گل سیراب روشن است آیینۀ من است که از آب روشن است رفتی ز دیده، لیک نرفتی ز دل برون من تیره‌ روز و خانه ز مهتاب روشن است با آنکه در چراغِ دو عالم نمانده نور آتش هنوز در دل احباب روشن است جز کشتن … ادامه

هرکه امشب می نمی‌نوشد، به ما منسوب نیست

قدسی مشهدی- غزل شماره 60  هرکه امشب می نمی‌نوشد، به ما منسوب نیست پارسا در حلقۀ مستان نشستن خوب نیست در چنین فصلی که بلبل مست و گلشن پر گل است گر همه پیمانۀ عمرست، خالی خوب نیست سرنوشتم را قضا از بس پریشان زد رقم هرکه خواندش، گفت: مضمونی درین مکتوب نیست کامجویان رشک … ادامه

شد بهار، از توبه ‌کردن بایدم اکنون گذشت

قدسی مشهدی- غزل شماره 59 شد بهار، از توبه ‌کردن بایدم اکنون گذشت می‌رسد گل، چون توان از بادۀ گلگون گذشت؟ من که شمع محفل قربم، سراپا سوختم حالِ بیرون‌ ماندگان بزمْ یا رب چون گذشت؟ خواستم بر یادِ بالای تو چشمی تر کنم تا نظر کردم، ز سر یک نیزه بالا خون گذشت بر … ادامه

چند باشد دل ز وصل دلربایی بی‌نصیب؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 58 چند باشد دل ز وصل دلربایی بی‌نصیب؟ چند باشد گوشم از آواز پایی بی‌نصیب؟ رخ مپوش از من گهِ نظّاره، این عیب است عیب کز سر خوان کریم آید گدایی بی‌نصیب چند آیم بر سر راه و ز بیم خوی تو چشم از نظّاره و لب از دعایی بی‌نصیب وقت … ادامه

منشورِ خدمت تو رقم شد به نام ما

قدسی مشهدی- غزل شماره 57  منشورِ خدمت تو رقم شد به نام ما افکند سایه مرغ سعادت به بام ما خوش بر مرادِ هر دو جهان دست یافتیم کامش برآید آنکه برآورد کام ما منّت‌ پذیرِ شمع چو پروانه نیستیم از مهر تو به صبح بَدَل گشته شام ما خالی مباد از می توفیق، ساغرش … ادامه

کجا در غربتم یک همدم دیرین شود پیدا؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 56  کجا در غربتم یک همدم دیرین شود پیدا؟ به جز شمعم که گاهی بر سر بالین شود پیدا به گوش منصفان کافی بوَد، صاحب طبیعت را اگر در صد غزل یک مصرع رنگین شود پیدا قیامت باشد آن روزی که خورشید و نگار من ز یک سو آن شود طالع، … ادامه

ز ایمان همتّی، چون آن نگار چین شود پیدا

قدسی مشهدی- غزل شماره 55 ز ایمان همتّی، چون آن نگار چین شود پیدا که از هر چین زلفش رخنه‌ای در دین شود پیدا ز حسن سادۀ گل داغ خواهد شد دل بلبل چو گِرد عارض خوبان، خط مشکین شود پیدا چو زلف عنبرافشان صبحدم در باغ بگشایی ز شبنم، خال مشکین بر رخ نسرین … ادامه

بیدرد، خسته‌ای که به درمان شد آشنا

قدسی مشهدی- غزل شماره 54  بیدرد، خسته‌ای که به درمان شد آشنا شوریده آن سری که به سامان شد آشنا از فیضِ شانه یافت دل از زلف هرچه یافت شد مفتِ خوشه‌چین چو به دهقان شد آشنا چون بلبل از مطالعۀ صفحۀ رخت چشمم همین به خطّ گلستان شد آشنا آگه ز شوقِ گریۀ بی‌اختیار … ادامه

غمش فشانده ز دامن غبارِ ننگِ ترا

قدسی مشهدی- غزل شماره 53  غمش فشانده ز دامن غبارِ ننگِ ترا کسی چه می‌کند ای دل فضای تنگِ ترا؟ ز بس که تیرِ ترا صید در نظر دارد غلط نموده به مژگان، پر خدنگ ترا به رنگْ رنگْ فغان، خوابِ اختران بستم که آفتاب نبیند به خواب، رنگ ترا ز سینه ناوک جانان چو … ادامه