ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 35 از 39 - ادبستان شعر پارسی

شب شود روز از خیال عارض جانان ما

قدسی مشهدی- غزل شماره 52  شب شود روز از خیال عارض جانان ما شمع گو منّت منه بر کلبۀ احزان ما بر لب استغفار و در دل نقشِ روی و زلف یار بت درون پیرهن می‌پرورد ایمان ما دست ما تا با گریبان پاره‌ کردن کرده خو تار و پود پیرهن بر تن بود زندان … ادامه

دل دیوانه کی در گوش گیرد پندِ دانا را؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 51  دل دیوانه کی در گوش گیرد پندِ دانا را؟ حباب از خیمه نتواند که پوشد روی دریا را ملک در موسم گل آرزوی جامِ مَی دارد چرا چون دیو باید داشتن در شیشه صهبا را؟ به چشم خونفشان رفتم ز شهرستان برون روزی چو جیب غنچه پر کردم ز گل … ادامه

داد گلبن در چمن یاد از گل‌ افشانی مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 50 داد گلبن در چمن یاد از گل‌ افشانی مرا بلبلان کردند تعلیمِ غزلخوانی مرا راز من چون نقشِ پیشانی ز کس پوشیده نیست از ازل بازست چون آیینه پیشانی مرا هر طرف هنگامه‌ای گرم است از من همچو شمع روشناس انجمن دارد سرافشانی مرا کی لباس من شود پیراهن فانوسِ … ادامه

گشته چون آینه روشن، دل بی‌کینۀ ما

قدسی مشهدی- غزل شماره 49  گشته چون آینه روشن، دل بی‌کینۀ ما تا فتد عکسِ جمال تو در آیینۀ ما غمزه‌ات ناوک بیداد نیاورده به زه دل به خون گشته ز مژگان تو در سینۀ ما گرمی سلسۀ عشق ز داغ دل ماست گوهر درد برد عشق ز گنجینۀ ما عشق پیوسته به تعلیم جنون … ادامه

نهادی بر سر شوریدگان داغ

قدسی مشهدی غزل شماره 48  نهادی بر سر شوریدگان داغ زدی بر سر گره، سودای ما را درین بزم از حریفان چشم داریم که نگذارند خالی، جای ما را نظر بر جامه از برگشتگی‌هاست کسی نشناسد از سر، پای ما را درین بستانسرا عنقای عشقیم نمی‌داند کسی مأوای ما را خدا را شیخِ شهر ار … ادامه

چو شخصِ سایه ندیده کسی هلاکِ مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 47  چو شخصِ سایه ندیده کسی هلاکِ مرا سرشته‌اند به آب حیات، خاکِ مرا مرا ز عشقْ غرض آهِ دردآلودست مباش گو اثری آهِ دردناک مرا جواب دعوی دشمن بس این که دامن دوست گواهِ پاکی خود کرد، عشق پاک مرا ز یاد کردن تیر تو می‌سپارم جان چه جایِ زحمتِ … ادامه

چیزی نشد معلومِ من، از صحبت فرزانه‌ها

قدسی مشهدی- غزل شماره 46  چیزی نشد معلومِ من، از صحبت فرزانه‌ها بر قلبِ رسوایی زدم، زین پس من و دیوانه‌ها از بیمِ سیل اشک من، نیک و بد روی زمین تا مردمان چشمِ خود، بیرون شدند از خانه‌ها گر خود تهیدستم چه شد، دستی ندارم بر فلک چشم و دل من پُر بوَد، گنج … ادامه

گر به خیال در نظر، جلوه دهد جیب را

قدسی مشهدی- غزل شماره 45  گر به خیال در نظر، جلوه دهد جیب را بد دلی‌ام ز سایه‌اش، فرض کند رقیب را رتبۀ عشق بین که چون بر سرِ حرفِ دوستی کودک بیسواد او، مسخره کرد ادیب را همچو بنفشه ننگرم، هیچ ‌طرف در این چمن تا نرسد ز من غمی، خاطرِ عندلیب را لذّتِ … ادامه

دارد نشان ز طینت مجنون، سرشت ما

قدسی مشهدی- غزل شماره 44  دارد نشان ز طینت مجنون، سرشت ما از روی هم نوشته قضا، سرنوشت ما چون دانه دل به خوشه و خرمن نبسته‌ایم محتاجِ آبیاریِ برق است کشت ما انصاف بین که سوی تو رضوان چو دید، گفت: چون عارضت گلی نبوَد در بهشت ما تا از فروغِ روی تو بتخانه … ادامه

آه سحر، نتیجه شرر می‌دهد مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 43  آه سحر، نتیجه شرر می‌دهد مرا نخل امید بین که چه بر می‌دهد مرا خون می‌کند غمت جگرم را هزاربار تا یک پیاله خونِ جگر می‌دهد مرا بیهوشی‌ام به طرزِ حریفان بزم نیست ساقی می از سبوی دگر می‌دهد مرا افتاده‌ام به دام کسی، کز غرورِ حسن نه می‌کند هلاک … ادامه

بوَد ز روی تو روشن به صد دلیل مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 42 بوَد ز روی تو روشن به صد دلیل مرا که روزِ هجر تو باشد شبِ رحیل مرا ز ناوکت به دلم زخم دیگران بهْ شد پرِ خدنگ تو شد بالِ جبرئیل مرا دلیلِ سوختنم روشن است بی دعوی چو شمع، کی رگ گردن بود دلیل مرا؟ خوش است هرچه به … ادامه

غیرتم پوشیده از چشمِ بدان، خوب مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 41  غیرتم پوشیده از چشمِ بدان، خوب مرا داده جا در پردۀ دل، طفلِ محجوب مرا مدّعی بر خویش می‌پیچد چو مکتوب از حسد تا گرفت از دستِ قاصد یارْ مکتوب مرا عکسِ رویش را ز چشم آیینۀ دل جذب کرد دل به دست دیده هم نگذاشت مطلوب مرا شاید از … ادامه