ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 36 از 39 - ادبستان شعر پارسی

سخن ز غیر مپرسید بینوایی را

قدسی مشهدی- غزل شماره 40  سخن ز غیر مپرسید بینوایی را که کرده وردِ زبان، حرف آشنایی را حدیث هجر به گوش دلم چنان تلخ است که حرفِ موج بگویند ناخدایی را دماغ غنچه معطّر شد از نسیمِ سحر کشیده شانه مگر زلفِ مشک‌سایی را؟ ز رشک، هر مژه در چشم من شود خاری به … ادامه

پرهیز ده ز هجر، گرفتار خویش را

قدسی مشهدی- غزل شماره 39  پرهیز ده ز هجر، گرفتار خویش را بنگر شکسته‌ رنگیِ بیمار خویش را بهر ذخیرۀ شب هجر تو، روز وصل کم کرد دیده، گریۀ بسیار خویش را بیدادِ دوست، چون ستم چرخْ عام نیست دانسته‌ام غرورِ ستمکار خویش را جز شغلِ دوستی نبوَد کارِ دیگرم شکرِ خدا که یافته‌ام کار … ادامه

به هر طرف که تو جولان دهی سمند آنجا

قدسی مشهدی- غزل شماره 38  به هر طرف که تو جولان دهی سمند آنجا هزار فتنه ز هر سو شود بلند آنجا شب فراق تو مهمان آن غم‌آبادم که صبح هم نکند میلِ نوشخند آنجا مرا چو سینه کنی چاک، آنقَدَر بگذار که ناخنی شودم گاه‌ گاه بند آنجا مرا ز صیدگه خود مران، که … ادامه

تهی ز می نتوان یافتن ایاغِ مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 37 تهی ز می نتوان یافتن ایاغِ مرا به آفتابْ نسب می‌رسد چراغِ مرا غم تو گر نکشد دامنم، ازین کشور چنان روم که نیابی دگر سراغ مرا به نازِ ناخنِ اهل ملامتم چه نیاز؟ چو گرمخونی غم تازه کرد داغ مرا چو غنچه چند زیَم تنگدل ز خاطرِ جمع؟ نسیم … ادامه

فسون ناله‌ام شب بسته خواب پاسبانش را

قدسی مشهدی- غزل شماره 36  فسون ناله‌ام شب بسته خواب پاسبانش را که با هر سر نباشد آشنایی آستانش را ز چاک سینه‌ام دل می‌کند نظّارۀ زلفش چو مرغی کز قفس بیند به حسرت آشیانش را نوازد ظاهر و در دل خیال کُشتنم دارد به حال خویشتن پی برده‌ام لطف نهانش را اسیر عشق را … ادامه

خط تو سرمه کشد دیدۀ تمنّا را

قدسی مشهدی- غزل شماره 35 خط تو سرمه کشد دیدۀ تمنّا را لب تو تازه کند روحِ صد مسیحا را بوَد به مرهم راحت همیشه طعنه‌ فروش کسی که یافت دلش ذوقِ داغِ سودا را بوَد بر اهل محبّت حرام، آسایش تبسّمی، که کند تازه زخمِ دلها را عجب نباشد اگر در محبّت یوسف دوباره … ادامه

منم که داغِ دلم دشمن است مرهم را

قدسی مشهدی- غزل شماره 34  منم که داغِ دلم دشمن است مرهم را نمی‌دهم به شب قدر، روزِ ماتم را خدنگ یار مگر چاکِ سینه‌ام بگشود؟ که سوخت شعلۀ طوفانِ عشق، عالم را به گلشنی که نسیم دلم گذشته بر آن ز خون دل نتوان فرق کرد شبنم را مریضِ عشقم و خون جگر چنان … ادامه

لب شود ریش ار برد نامِ دل‌ ِافگار ما

قدسیی مشهدی- غزل شماره 33  لب شود ریش ار برد نامِ دل‌ ِافگار ما آستین سوزد، اگر چیند نم از رخسار ما سبحه بر کف، توبه بر لب، دل پر از ذوق گناه معصیت را خنده می‌آید ز استغفار ما نشکفد در سینه دل بی زخمِ تیغ غمزه‌ای تا نگردد خون، نخندد غنچۀ گلزار ما … ادامه

برای سوختن، یک شعله کافی نیست داغم را

قدسی مشهدی- غزل شماره 32  برای سوختن، یک شعله کافی نیست داغم را صد آتشخانه باید، تا کند روشن چراغم را بهارم خرّمی از تازه‌ رویی‌های او دارد وگرنه غنچه‌ای دارد به دل، سامان باغم را نیم گمگشتۀ شوق چراغ و آرزوی گل چرا از بلبل و پروانه می‌جویی سراغم را ز چشمم چند جوشد … ادامه

شبی هرکس به بزم دلستانی جا کند خود را

قدسی مشهدی- غزل شماره 31  شبی هرکس به بزم دلستانی جا کند خود را دمی صدبار دل با دیده‌ اش سودا کند خود را شب وصل است و دل عهد خیالت تازه می‌سازد که امشب فارغ از تنهایی فردا کند خود را عنان دل به دست بیخودی افتاده، می‌ترسم که بیتابانه حرفی گوید و رسوا … ادامه

می‌زند نشتر تدبیر، شب و روز مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 30  می‌زند نشتر تدبیر، شب و روز مرا مصلحت چیست به این مصلحت آموز مرا؟ هست حقّ نمکی بر منش از دیدۀ شور آنکه چشمِ بدش افکند به این روز مرا عید نوروز من آن است که پیشم باشی چون نباشی تو، چه عیدست و چه نوروز مرا؟ طبعم افسرده شد … ادامه

در راه تا رود ز من آن نازنین جدا

قدسی مشهدی- غزل شماره 29 در راه تا رود ز من آن نازنین جدا دستش جدا عنان کشد و آستین جدا چون بر نشان پای تو مالم رخ نیاز نتوان چو سایه کرد مرا از زمین جدا از لذّت خدنگِ ستم، عضو عضو من هر یک کنند شستِ ترا آفرین جدا هم عاشق وفایم و … ادامه