ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 37 از 39 - ادبستان شعر پارسی

به کفرِ زلفت ازان تازه کردم ایمان را

قدسی مشهدی- غزل شماره 28 به کفرِ زلفت ازان تازه کردم ایمان را که تازه ریخته‌ای خون صد مسلمان را ز حد فزون مکن ای داغ با دلم گرمی که هیچ‌کس به تواضع نکُشته مهمان را قیامتی ز خرامیدنش بلند نشد چه نسبت است به قدّ تو سرو بستان را؟ شب وصالم اگر رخصت نظاره … ادامه

ناگفته ماند صد سخنِ آرزو مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 27  ناگفته ماند صد سخنِ آرزو مرا لب بسته ناامیدی ازین گفتگو مرا در چشم خلق، بس که مرا خوار کرده‌ای نشناسد آبِ روی، کس از آبِ جو مرا دور از تو کارِ خنجر الماس می کند ساقی گر آب خضر کند در گلو مرا من دل به خال و خط … ادامه

چند سوزد برقِ غم، مشتی خس و خاشاک را؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 26  چند سوزد برقِ غم، مشتی خس و خاشاک را؟ آتشی خواهم که سوزد خرمن افلاک را چشم ما پاک است چون خورشید از آلودگی دامن پاکی بود شایسته چشم پاک را شوق آتشِ تا نسازد خلق را گرم گناه چون برون آیی، بپوش آن روی آتشناک را بهر قتل عشقبازان … ادامه

چو نمی ‌کنی نگاهی، به ستم مران خدا را

قدسی مشهدی- غزل شماره 25 چو نمی ‌کنی نگاهی، به ستم مران خدا را نکنی اگر نوازش، مشکن دل گدا را همه حیرتم که هرگز چو نبوده آشنایی به جهان که گفته چند این سخنانِ آشنا را چو شدی تمام خواهش، چه زنی درِ اجابت؟ به دمِ فسرده هرگز نبود اثر دعا را شده قاصد … ادامه

خوشم که ضعف چنان کرده روشناس مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 24 خوشم که ضعف چنان کرده روشناس مرا که چشمِ آینه مژگان کند قیاس مرا چو غنچه تا به گریبان نهفته در مژه‌ ام فتاده کار به نظّاره در لباس مرا بنای عافیتم را بریز گو از هم بود چه چشم ز گردون بداساس مرا؟ ز بدشگونیِ داغی که نیک خواهد … ادامه

شد دهانِ شُکرگو، هر زخمْ نخجیر ترا

قدسی مشهدی- غزل شماره 23  شد دهانِ شُکرگو، هر زخمْ نخجیر ترا صیدِ پیکان ‌خورده داند لذّت تیر ترا جز حدیث بیستون در بزمِ شیرین نگذرد آفرین ای نالۀ فرهاد، تاثیر ترا! جور کن چندان که بتوانی، که روز بازخواست بر زبان شکوه شکر آید عنانگیر ترا از چه خاکی ای دل ویران؟ که از … ادامه

وبالِ جان اسیران مکن رهایی را

قدسی مشهدی- غزل شماره 22 وبالِ جان اسیران مکن رهایی را مده به اهل وفا یاد، بی‌ وفایی را به مرگ هم نبریدم، به هرکه پیوستم کسی نخوانده چو من جزوِ آشنایی را میسّرست وصالت مرا، ولی چه وصال؟ که یاد می‌ کنم ایّامِ بینوایی را زهی ستارۀ روشن، که دیده شب چو چراغ تمام … ادامه

داده عشقم بادۀ نابی که می‌ سوزد مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 21  داده عشقم بادۀ نابی که می‌ سوزد مرا خورده ‌ام از جامِ خضر آبی که می ‌سوزد مرا شب فغانم رفته بود از یاد، مطرب صبحدم زد به تار چنگ مضرابی که می ‌سوزد مرا تازه عاشق گشته‌ ام، چشمم ز خون دل پُرست باز در جو کرده‌ ام آبی … ادامه

خوشم به درد، مکن ای دوا عذاب را

قدسی مشهدی- غزل شماره 20 خوشم به درد، مکن ای دوا عذاب را مکن مکن، که عمارت کند خراب مرا چه آتشی تو نمی ‌دانم ای بهشتی روی؟ که ذوق گریۀ عشق تو کرد آب مرا هجومِ گریه نمی ‌دانم اینقَدَر دانم که جای بر سر آب است چون حباب مرا ز شِکوۀ ستمت مُردم … ادامه

آتش مزاج من! بگذار این عتاب را

قدسی مشهدی- غزل شماره 19 آتش مزاج من! بگذار این عتاب را چین بر جبین ندیده کسی آفتاب را گردون به دوستی نبرد پیچشم ز کار گردد زبون، چو رشته دهد باز، تاب را بر دیده شد حرام، غنودن که عاشقان اوّل کلیدِ چاره شکستند خواب را نور نظر چگونه نسوزد به دیده‌ ها؟ جایی … ادامه

یکی بود به نظر، نیستیّ و هستی ما

قدسی مشهدی- غزل شماره 18 یکی بود به نظر، نیستیّ و هستی ما تفاوتی نبود در خمار و مستی ما به می‌ پرست مزن طعنه، زانکه کمتر نیست ز می‌ پرستی او، خویشتن ‌پرستی ما بود به دیدۀ نادیده، برگِ کاه چو کوه بلند قدر نماید فلک، ز پستی ما گذشت موسمِ اندوه و وقت … ادامه

ز هجر کرد خبردار، وصل یار مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 17  ز هجر کرد خبردار، وصل یار مرا صلای گشتِ خزان می‌ دهد بهارْ مرا سواد زلف بتان است نسخۀ بختم سفیدبخت ندیده است روزگار مرا ز عشق تا شدم آسوده، زارتر گشتم فزود نشأۀ این باده از خمار مرا فغان که سوختم و آستین لطف کسی نرفت آینۀ خاطر از … ادامه