ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 38 از 39 - ادبستان شعر پارسی

فکنده از نظری دیدۀ حسود مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 16 فکنده از نظری دیدۀ حسود مرا ز خویش کرده جدا آتشی چو دود مرا غرورِ کعبه روانم دلیلِ بتکده شد وگرنه تابِ فراق حرم نبود مرا روا مدار که گردد مزیدِ خواهشِ غیر نوازشِ ستمی کز تو چشم بود مرا ز سیرِ گلشن وصلت چه طرف بربستم؟ به غیر از … ادامه

دلبستگی نماند به وارستگی مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 15 دلبستگی نماند به وارستگی مرا وارستگی مباد ز دلبستگی مرا آسودگی به شربت مرگم علاج کرد دشمن طبیب گشت درین خستگی مرا کردم ز عشق شکوه، تلافی نمی ‌شود سوزند اگر به آتشِ وارستگی مرا روزی که جامه بر قد احباب دوختند عشقت قبول کرد به شایستگی مرا ترسم ز … ادامه

کی حرف ملامت شکند خاطر ما را؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 14  کی حرف ملامت شکند خاطر ما را؟ خصمی به چراغم نبوَد باد صبا را در سایۀ دیوارِ خودم خفته، غمی نیست گر بر سر من سایه نیفتاد هما را یا منعِ من از دیدن رویش منمایید یا دیده گشایید و ببینید خدا را گردیده بلا رام، مبادا رمد از دل … ادامه

کو سرانجامی؟ که شب روشن کنم کاشانه را

قدسی مشهدی- غزل شماره 13 کو سرانجامی؟ که شب روشن کنم کاشانه را آورم شمع و به دست آرم دلِ پروانه را بی لبت در پای گلبن بس که خالی مانده‌ است می‌ کند بلبل خیالِ آشیان، پیمانه را کلبۀ ما بی ‌سرانجامان چراغی گو مدار ما نرنجانیم از خود خاطر پروانه را گر ز … ادامه

ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 12 ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مرا ولی ز برگِ گل آراست آشیان مرا مراست جذبۀ شوقی که هر کجا میرم هما به کوی تو می‌ آرد استخوان مرا خوشم به گریۀ خونین، که فرق نتوان کرد به وقت چیدن گل، از گل آشیان مرا هزار شکر از آن … ادامه

تا ز رویش گُلْسِتان کردم نگاه خویش را

قدسی مشهدی- غزل شماره 11  تا ز رویش گُلْسِتان کردم نگاه خویش را خود زدم آتش به دست خود گیاه خویش را شکوه‌ ای در دل گذشت از هجر او، تیغم سزاست هیچ‌ کس چون خود نمی‌ داند گناه خویش را همچو خواب ‌آلوده ای از کاروان افتاده دور در تماشایش نظر گم  کرده راه … ادامه

از جا نبُرد صحبت اهل هوس مرا

قدسی مشهدی- غزل شماره 10  از جا نبُرد صحبت اهل هوس مرا آتش نیم که تیز کند خار و خس مرا آمیزشم، چو جغد، شگون نیست بر کسی گو آشنای خویش مدان هیچ ‌کس مرا هنگامِ عرض حال، ز چین جبین تو در سینه چون حباب گره شد نفس مرا بر من زمانه منّت بال … ادامه

ز نقشِ کینه چو پاک است لوحِ سینۀ ما

قدسی مشهدی- غزل شماره 9 ز نقشِ کینه چو پاک است لوحِ سینۀ ما به دوستی که تو هم دل بشو ز کینۀ ما ز خیره‌­ چشمی خود سوختم، که یار امروز هنوز در عرق است از نگاهِ دینۀ ما ز اشتیاقِ خدنگ تو بعدِ مردن هم شود نشانۀ تیر استخوان سینۀ ما بلا بود … ادامه

خوشدل کند خیال تو هجران‌ کشیده را

قدسی مشهدی- غزل شماره 8 خوشدل کند خیال تو هجران‌ کشیده را آتش، گل است دیدۀ گلشن‌ ندیده را تا آبِ دیده خون نشود، بر زمین مریز در شیشه واگذار می نارسیده را تسلیم شو، که اجرِ شهادت نمی‌دهند در کوی عشق، کشتۀ در خون تپیده را بازآ که در فراق رخت نقشِ روز و … ادامه

پژمردگی نَبُرد بهار از گیاه ما

قدسی مشهدی- غزل شماره 7 پژمردگی نَبُرد بهار از گیاه ما چون لاله جزوِ تن شده بخت سیاه ما روزی که نَبوَد آینۀ حسن در نظر در چشمخانه زنگ برآرد نگاه ما ما صبحِ صادقیم و دم از مهر می ‌زنیم آیینه تیرگی نپذیرد ز آه ما آن‌  کس که پی به مزرع امّید ما … ادامه

اگرچه خدمتِ مسجد نشد حوالۀ ما

قدسی مشهدی- غزل شماره 6      اگرچه خدمتِ مسجد نشد حوالۀ ما چراغ میکده روشن شد از پیالۀ ما به سنگ خاره چه می‌ کرد بازوی فرهاد نمی‌ گشود اگر راه تیشه، نالۀ ما ز عکسِ چهرۀ ما زرد شد رقم، ورنه به آب زر ننویسد کسی رسالۀ ما چو کاسه‌ یی که به آن می … ادامه

تا بُوَد گریه، کی آباد شود خانۀ ما؟

قدسی- غزل شماره 5 تا بُوَد گریه، کی آباد شود خانۀ ما؟ جغد را پای به گِل رفته به ویرانۀ ما ما از آن سوختگانیم که معمار ازل طرح آتشکده برداشت ز کاشانۀ ما عشق پیوسته به دنبال دلم می ‌گردد شعله آید به طلبکاریِ  پروانۀ ما جرمِ می خوردن ما نیست کم از طاعتِ … ادامه