ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 26 از 39 - ادبستان شعر پارسی

کنعانی ما را غمِ یعقوب نباشد

قدسی مشهدی- غزل شماره 160  کنعانی ما را غمِ یعقوب نباشد تا چند کند صبر، دل ایّوب نباشد نرگس که سر افکنده به پیش، آفت دلهاست کی دل برد آن دیده که محجوب نباشد در دیده خَلَد رنگِ گلم چون خس و خاشاک در گلشن اگر جلوۀ محبوب نباشد هرجا که بود یار، رسد سیل … ادامه

فلک ز کین به مه فتنه‌جوی من ماند

قدسی مشهدی- غزل شماره 159  فلک ز کین به مه فتنه‌جوی من ماند ز مهر، طبعِ محبّت به خوی من ماند لب تو آب حیات است، در دلم منشین که خون شود می اگر در سبوی من ماند دمی ز جاذبۀ شوق من خبر یابی که بگذری تو و چشمت به سوی من ماند هلاکِ … ادامه

از کینه هیچ‌ کس گرهم بر جبین ندید

قدسی مشهدی- غزل شماره 158 از کینه هیچ‌ کس گرهم بر جبین ندید کس بر جبین آینه، از خشمْ چین ندید از بس به سر زدم ز فراقت جدا جدا از دست، سر چه دید که از آستین ندید زین خاکدان هزار سلیمان شد و ز پی کس نقش پای مورچه‌ای بر زمین ندید این … ادامه

به هیچ، ناخنِ ما را کی اعتبار کند؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 157  به هیچ، ناخنِ ما را کی اعتبار کند؟ مگر به زلف تو دندان شانه کار کند مرا چو شیشۀ خالی، کدام رنگ و چه بوی بیار مَی که خزان مرا بهار کند ز دست رفت دلم، تا به کی توان دیدن که شانه دست ‌درازی به زلف یار کند هزار … ادامه

جوش می‌ام چو خُم به خروش آشنا نکرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 156 جوش می‌ام چو خُم به خروش آشنا نکرد صد شیشه‌ام چو توبه شکست و صدا نکرد خونگرمی زمانه ز من دست برنداشت از رنگ و بو چو برگِ گلم تا جدا نکرد خرسند از آشنایی ضعفم که هیچ‌ گاه گوش مرا به نالۀ من آشنا نکرد مخمور اگر فتد به … ادامه

باز از مرغان دلم حرف سمندر می‌زند

قدسی مشهدی- غزل شماره 155 باز از مرغان دلم حرف سمندر می‌زند پیک آهم شعله جای نامه بر سر می‌زند با خیال روی شیرین هرکه گیرد خلوتی روحِ فرهادش ز غیرت حلقه بر در می‌زند شرح احوال اسیران سر بسر سوز دل است نامۀ ما شعله در بال کبوتر می‌زند دوش در بزمت حریفی از … ادامه

نگاهم از فروغ عارضت در چشمِ تر سوزد

قدسی مشهدی- غزل شماره 154 نگاهم از فروغ عارضت در چشمِ تر سوزد ز بیم گرمی خوی تو آهم در جگر سوزد ز کم‌ ظرفی بود، هر دم کشیدن از جگر آهی چراغی کو تُهی باشد ز روغن، بیشتر سوزد به جانم از ملامت اینقَدَر ناخن نزن ناصح که آتش را کسی چندان که کاود، … ادامه

از چشمه‌سارِ چشمم، از بس که نم برآید

قدسی مشهدی- غزل شماره 153 از چشمه‌سارِ چشمم، از بس که نم برآید ترسم که رفته رفته، طوفان غم برآید از اتّحادِ چشمم با پای، در ره عشق مالم چو دیده بر خاک، نقش قدم برآید گر دست شامِ هجران، گیرد گلوی شب را مشکل که تا قیامت، از صبح، دم برآید در موج‌ خیزِ … ادامه

خلاصی‌ام ز کمند تو در ضمیر مباد

قدسی مشهدی- غزل شماره 152 خلاصی‌ام ز کمند تو در ضمیر مباد اگر اسیر تو نبوَد دلم، اسیر مباد! نهفته مهر تو در سینه ورنه می‌گفتم چو صبح، سینۀ چاکم رفو پذیر مباد! نمی‌دهی می وصلم، که تنگ‌ حوصله‌ای مباد ساقی مجلس بهانه‌ گیر، مباد! دعا کنید که پرویز را پس از فرهاد گذار بر … ادامه

قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهاد

قدسی مشهدی- غزل شماره 151 قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهاد بر آستان تو چشمم بنای خانه نهاد حدیث عشق تو افسانه گشته در همه جا از آن دلم همه جا گوش بر فسانه نهاد میانۀ گل و بلبل که مو نمی‌گنجد چگونه شد که صبا پای در میانه نهاد کمنِد جذبۀ صیّادِ … ادامه

فکنده زخمِ دلم را به حالت بهبود

قدسی مشهدی- غزل شماره 150 فکنده زخمِ دلم را به حالت بهبود کسی مباد گرفتارِ چشم‌ زخمِ حسود فزونی غم از آسودگی‌ست بر دل من نمی‌فزود غمم، گر دلم نمی‌آسود چراغِ تیرۀ ما هم به کار می‌آید به چشم گمشدگان، سرمه می‌نماید دود از آن نگشته سر همّتم چو گردون خم که خوشنمای نباشد ز … ادامه

باز ناخن سرِ پرسیدن داغم دارد

قدسی مشهدی- غزل شماره 149 باز ناخن سرِ پرسیدن داغم دارد خون دل، میلِ ملاقاتِ ایاغم دارد عشق چون قسمتِ اسبابِ معیشت می‌کرد لاله داغی ز میان برد، که داغم دارد شب که دزدیده‌ام آرد به سر کوی تو پای از حسد، دیدۀ پرخون به چراغم دارد آن نهالم که ز شادی ننشینم از پای … ادامه