ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 25 از 39 - ادبستان شعر پارسی

نه هرکه مُرد ازو در جهان اثر ماند

قدسی مشهدی- غزل شماره 172 نه هرکه مُرد ازو در جهان اثر ماند ز صد چراغ، یکی زنده تا سحر ماند ز بس که خون شهیدان ز خاک می‌جوشد نشان پای در آن کو به چشمِ تر ماند بَدَم به گل که چو دل‌های بی‌غمان شاد است خوشم به می که به خونابۀ جگر ماند … ادامه

نشاط ما اسیران از دل اندوهگین باشد

قدسی مشهدی- غزل شماره 171 نشاط ما اسیران از دل اندوهگین باشد نمی‌بندیم لب از خنده، تا خاطر غمین باشد به خون چون خودی آن غمزه را آلوده نپسندم به قاصد جان دهم، گر مژدۀ قتلم یقین باشد پُرست از گریۀ پنهان دلم، کو دامن صحرا؟ مرا تا چند سامان جگر در آستین باشد؟ دلم … ادامه

چون غنچه، دلم از نمِ خون زنگ برآورد

قدسی مشهدی- غزل شماره 170  چون غنچه، دلم از نمِ خون زنگ برآورد خون دل من عاقبت این رنگ برآورد نه غنچۀ این باغم و نه لالۀ این دشت عشق از چه سیه ‌بختم و دلتنگ برآورد؟ در بزم تو امشب به دلم خوش اثری داشت هر نغمه که مطرب ز رگ چنگ برآورد ننشست … ادامه

شمعِ وصلت هرکه را شب خانه روشن می‌کند

قدسی مشهدی- غزل شماره 169 شمعِ وصلت هرکه را شب خانه روشن می‌کند روزنش در خانه، کار چشمِ دشمن می‌کند تازه شد داغ کهن بر دستم، از بس سوده شد آستین بر آتش من کارِ دامن می‌کند کاش در میخانه هم خالی کند پیمانه‌ای آنکه قندیل حرم را پُر ز روغن می‌کند باد اگر بر … ادامه

کی غم دهر، خرابِ می نابم دارد؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 168 کی غم دهر، خرابِ می نابم دارد؟ لعل میگون تو مایل به شرابم دارد چاک در سینه فکندم که نهم داغ به دل فکرِ معموری این خانه، خرابم دارد کی برم دست به گیسوی تو چون شانه دلیر که برت خیرگی آینه، آبم دارد گفتمش رویِ ترا سیر که خواهد … ادامه

غنچه بی لعل تو زندانیِ گلشن باشد

قدسی مشهدی- غزل شماره 167 غنچه بی لعل تو زندانیِ گلشن باشد لاله را بی تو گلِ داغ به دامن باشد صبح را با شبِ ما تیره سرانجامی چند سینه بی‌ مهرتر از سینۀ دشمن باشد دانی ای گل که چه خونها به دل غنچه کنم داغهای جگر لاله گر از من باشد همنشین! پندت … ادامه

دل داشت ز بخت سیه امّید، غلط کرد

قدسی مشهدی- غزل شماره 166  دل داشت ز بخت سیه امّید، غلط کرد گل خواست به دامن کند از بید، غلط کرد با آمدنت، رفتنِ شب، دوش یکی بود گویا که ترا صبح به خورشید غلط کرد خوش در پی ناکامی‌ام افتاده، مگر بخت حرمان مرا باز به امّید غلط کرد؟ آهنگِ محبّت نبود سازِ … ادامه

مرا عشق تو گاهی پرورد دل، گاه جان سوزد

قدسی مشهدی- غزل شماره 165  مرا عشق تو گاهی پرورد دل، گاه جان سوزد همان آتش که دارد شمع را روشن، همان سوزد ز بس کز دیده اشک گرم ریزم بر سر کویش جبین آفتاب از سجدۀ آن آستان سوزد شکافم سینه را تا بر تو حال دل شود روشن وگرنه چون کنم تقریر حال … ادامه

دگر چراغِ که در طورِ حسن روشن شد؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 164 دگر چراغِ که در طورِ حسن روشن شد؟ که نورِ وادی ایمن، وبالِ ایمن شد ز دیده خون دلم باز عزمِ دامن کرد چراغِ دیدۀ من مرده بود، روشن شد به کلبه‌ام که دگر فالِ روشنایی زد؟ که آفتاب، تهی‌ دیده‌تر ز روزن شد به سینه، فاصۀ زخم‌های شمشیرت به … ادامه

به کف عاشق چو گل، خون دل خود را نگه دارد

قدسی مشهدی- غزل شماره 163  به کف عاشق چو گل، خون دل خود را نگه دارد برای روزی خود، حاصل خود را نگه دارد مگر لیلی گمان دارد که پیش افتاده از مجنون؟ که در هر گام، صد جا محمل خود را نگه دارد پس از عمری به بزم یارْ دل جا کرد و می‌ترسم … ادامه

در جلوه‌ گری چون تو کسی یاد ندارد

قدسی مشهدی- غزل شماره 162 در جلوه‌ گری چون تو کسی یاد ندارد نادر بود آن شیوه که استاد ندارد بی سعی تو گیراست خیال سر زلفت این دامِ روان، حاجتِ صیّاد ندارد هر عضوِ مرا طاقت صد داغِ دگر هست با غمزه بگو دست ز بیداد ندارد دل گشته تسلّی به همینم، که محبّت … ادامه

تا لبت را میل سوی باده و پیمانه شد

قدسی مشهدی- غزل شماره 161 تا لبت را میل سوی باده و پیمانه شد باده چون پیمانه از شوق لبت دیوانه شد دل چو افتاد از سر کویت جدا، شد هرزه‌ گرد عندلیب یک گلستان، جغدِ صد ویرانه شد بر گل و شمعم نظر در گلشن و محفل بس است بیش ازین نتوان وبال بلبل … ادامه