ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات قدسی - صفحه 24 از 39 - ادبستان شعر پارسی

دل خواست که برخیزد ازان کو، بتر افتاد

قدسی مشهدی- غزل شماره 184  دل خواست که برخیزد ازان کو، بتر افتاد چون سرو ز گل پای کشید و به سر افتاد چون آینه از لذّتِ دیدار برآمد چشمی که چو آیینه پریشان نظر افتاد از عشوۀ ساقی چه خبر اهلِ خرد را شد باخبر آنکس که ز خود بی‌خبر افتاد بردند برون، رخت … ادامه

هر لحظه‌ام بتان به غمی آشنا کنند

قدسی مشهدی- غز ل شماره 183 هر لحظه‌ام بتان به غمی آشنا کنند ترسم که رفته‌ رفته مرا بی‌وفا کنند آنها که خار دیده و گل ‌گل شکفته‌اند گر ناوکی رسد ز تو، دانی چه‌ها کنند کی با درازی شب هجران وفا کند آن عمر هم که وعده به روز جزا کنند داد از شب … ادامه

محفل دردی طلب، از سیر شهر و کو، چه سود

  قدسی مشهدی- غزل شماره 182 محفل دردی طلب، از سیر شهر و کو، چه سود سر به پای شعله نه چون شمع، از زانو چه سود وصل شیرین کی به زور آید به دست کوهکن قوّت طالع بخواه، از قوّت بازو چه سود زلف لیلی صیدِ دلهای پریشان می‌کند این که مجنون می‌کند بر … ادامه

چه باشد جان که عاشق در ره جانان برافشاند

قدسی مشهدی- غزل شماره 181 چه باشد جان که عاشق در ره جانان برافشاند ز جان بهتر نثاری بایدش تا آن برافشاند شود جیب و کنار عالم از یاقوتِ اشکم پُر چو چشم خونفشانم دامنِ مژگان برافشاند به گردن طوقِ عشق از زلفِ ترسازاده‌ای دارم که گر صد ساله زاهد بیندش، ایمان برافشاند نخواهد بعدِ … ادامه

نام تو بردم آتش شوقم به جان فتاد

قدسی مشهدی- غزل شماره 180  نام تو بردم آتش شوقم به جان فتاد باز این نهفتنی سخنم بر زبان فتاد طفلی بود که خون دلم خورده جای شیر هر قطره اشک کز مژۀ خونفشان فتاد غوغای رستخیز برآمد ز هر طرف چشمت مگر به نیم‌ نگه در زمان فتاد؟ در دیده‌ام خیال تو هرچند سیر … ادامه

هرگزم دیده چنین مایلِ دیدار نبود

قدسی مشهدی- غزل شماره 179  هرگزم دیده چنین مایلِ دیدار نبود شوق تا بود، به این گرمی بازار نبود بود بسیارم ازین پیشْ ضرورت، امّا هرگزم عشق چو این مرتبه در کار نبود برو ای عقل و مشو مانع رسوایی من عشق کی بود که افسانۀ بازار نبود؟ عشقم آورد درین دایره، روزی که هنوز … ادامه

کسی چگونه دلم را پی سراغ شود

قدسی مشهدی- غزل شماره 178 کسی چگونه دلم را پی سراغ شود که در سراغِ دلم، خضر بی‌دماغ شود هلاکِ مشرب پروانه‌ای شوم که چو صبح تمامِ زندگی‌اش صرفِ یک چراغ شود فراقِ روی بتان را طبیعت اجل است که یک فتیله چو سوزد، هزار داغ شود فرشته‌ خوی کند عشق، دیوسیرت را به گلخن … ادامه

چشم ترم گهی که به آن خاک پا رسد

قدسی مشهدی- غزل شماره 177 چشم ترم گهی که به آن خاک پا رسد باشد چنان که تشنه به آب بقا رسد از لذّت خدنگ تو ترسم که روزِ حشر من کُشتۀ تو باشم و دعوای ترا رسد گل را کند ذخیرۀ صدساله در کنار بوی خوش تو گر به مشام صبا رسد ساقی که … ادامه

مرا چو کار بدان زلفِ تابدار افتاد

قدسی مشهدی- غزل شماره 176 مرا چو کار بدان زلفِ تابدار افتاد نماند تابِ دل و عقده‌ام به کار افتاد ز من چو غنچه نپوشی جمال، اگر دانی به دل ز دیدن رویت چه خارخار افتاد غلامِ بختِ سیاهم، چرا که می‌دانم ز نسبتش سر و کارم به زلف یار افتاد مرا چو آینه شاید … ادامه

باز تیرِ ستمت رخنه‌ گر جان که شد؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 175 باز تیرِ ستمت رخنه‌ گر جان که شد؟ دستِ بیداد تو مخصوصِ گریبان که شد؟ گشته تاریک مرا خانۀ دل، حیرانم که چراغ دل من، شمعِ شبستان که شد سر ز من تافت سوی غیر، ببین کان سر زلف رهزن دینِ که بود، آفت ایمان که شد ما ز گلزارِ … ادامه

کی بی توام نظاره به چشم آشنا شود؟

قدسی مشهدی- غزل شماره 174 کی بی توام نظاره به چشم آشنا شود؟ بنمای روی خود، که مرا دیده وا شود سوی در تو کعبه روان پی نمی‌برند گر سنگشان به زیرِ قدم توتیا شود نرگس دهد پیالۀ خالی به دست تو از بس که پیش چشم تو بی دست و پا شود یکرنگم آنچنان … ادامه

طایر عشقم و از شعله پرم ساخته‌اند

قدسی مشهدی- غزل شماره 173  طایر عشقم و از شعله پرم ساخته‌اند مگر از جوهرِ فیضِ نظرم ساخته‌اند؟ به تماشای تو چون قطرۀ خون اهل نظر هر نفس از مژه‌ای جلوه‌ گرم ساخته‌اند پیشتر زانکه پراکنده شود بوی بهار به نسیمی ز قدح، بی‌خبرم ساخته‌اند چه عجب گر شود از شعلۀ غم تازه، گلم عشقم … ادامه