دانی که چرا قضا چو نقش تو نگاشت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 68 دانی که چرا قضا چو نقش تو نگاشت سرو چمنت را به بلندی نفراشت؟ هر فتنه که داشت، صرفِ چشمانت کرد زین بیش، قضا فتنه و آشوب نداشت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 68 دانی که چرا قضا چو نقش تو نگاشت سرو چمنت را به بلندی نفراشت؟ هر فتنه که داشت، صرفِ چشمانت کرد زین بیش، قضا فتنه و آشوب نداشت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 67 چون قافله از وادی مجنون بگذشت محمل سوی بیستون کشیدیم ز دشت دیدیم که مرغِ روحِ فرهاد هنوز بر گردِ بنایِ قصرِ شیرین میگشت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 66 قدسی همه کارت اثر نفس و هواست این بیخردی، ز کودکی یا سوداست روزی که به دست تو رسد نامۀ جرم آن روز کنی فرق ز دست چپ، راست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 65 دانم ندهد به گفتگو وصلش دست این غصّه، لبم را ز سخن گفتن بست تا حسنِ طلب بسته لبم را قدسی چون نقطه نمیتوان به حرفم پیوست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 64 ناچار به هجرِ یار میباید ساخت گر گل نبوَد، به خار میباید ساخت دل را به وفای وعدهاش نتوان بست از وعده به انتظار میباید ساخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 63 آمد گل و برگِ باغ میباید ساخت هنگامۀ بیفراغ میباید ساخت یاران همه برگِ عیش سازند و مرا بیبرگ، دل و دماغ میباید ساخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 62 رخسار تو هر کجاست، صبح طرب است گر شامِ غمی ره برَد آنجا، عجب است آنجا که سر زلفِ دراز تو نشست پاس نفس صبح، کمال ادب است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 61 با آنکه چو مهر، یارْ تنها گذرست پیوسته مرا ز رشک، خون در جگرست کان یار که چشمِ یاری از او دارم صد ره از من به خود گرفتارترست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 60 دارد ز فریب، چرخِ بازیچهپرست محروم ز تحصیلِ مُرادم، پیوست گل بسته به رشته و فکنده است به راه تا دست برم که گیرمش، رفته ز دست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 59 آن گل که وفای بلبلانش حالی است در پرسش ما قرین فارغبالی است صد مجلس داشت با حریفان همه شب یک بار نگفت جای قدسی خالی است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 58 قدسی غم عشق، همنشین تو بس است داغ ستم دوست، قرین تو بس است ای داغ، تو هم دگر چه خواهی کردن ملکی چو دلم زیرِ نگین تو بس است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 57 مجنون تو رسوای جهان دگر است افشاگر این راز، زبان دگر است ژولیدگی مو نبرد عیبِ خرد دیوانۀ عشق را نشان دگر است