برگ از طوبی به کوشش باد نریخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 80 برگ از طوبی به کوشش باد نریخت اختر به زمین ز سنگِ بیداد نریخت نگرفت هنر ز مرد، بیدادِ زمان جوهر به گداختن ز فولاد نریخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 80 برگ از طوبی به کوشش باد نریخت اختر به زمین ز سنگِ بیداد نریخت نگرفت هنر ز مرد، بیدادِ زمان جوهر به گداختن ز فولاد نریخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 79 آیند اگر به مصلحت با هم راست آمیزش عشق با خرد حرفِ کجاست هرچند که جوشند به هم در یک پوست در بیضه همان سفیده از زرده جداست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 78 نشنیده خرد که عشق را کالا چیست کس را چه خبر که در دل دانا چیست خس در بالا حباب را بیند و بس بشنو ز صدف که در ته دریا چیست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 77 ای دوست که از تو با صفا شد صورت وز صنع تو اعجازنما شد صورت راهی بنما به خویش نزدیکترم زان ره که به معنی آشنا شد صورت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 76 آنم که به من هیچ کس الفت نگرفت کس دست من از راهِ محبّت نگرفت کارم به مَثَل آینۀ در زنگ است کز خلق، به هیچ وجه، صورت نگرفت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 75 ای محوِ مجاز، دیدۀ بیبصرت هرگز نفتاده بر حقیقت گذرت در هر صورت، جمالِ معنی بینی گر عینکِ چشمِ دل شود، چشمِ سرت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 74 پرهیز ز درد، کارِ بیدردان است بیم از کشتن، شیوۀ رو زردان است عشّاق ندزدند سر از تیغِ بلا آری دزدی عیبِ جوانمردان است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 73 ای آنکه ز هر تعلّقت انکار است انکار تو از نهایت پندار است چون سرو به حال خویش پرداز و ببین آزادگیات را چه گره در کار است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 72 خاموشی اهل حال از کردار است بودن در کار و وا نگفتن کار است واعظ که مدام سرخوش از گفتار است دخلش کم و خرجِ معرفت بسیار است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 71 بدکار ز بیگانه و محرم خجل است هر کس که بدی نمیکند، کم خجل است آن کن که ز خود خجل نگردی هرگز کز خویش خجل، از همه عالم خجل است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 70 در کشور هفت عضو، دل سلطان است این دعوی را چه حاجت برهان است؟ هرگز نروند راستان جز پیِ دل زان است که تیر پیروِ پیکان است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 69 قدسی خوش باد و خوشتر از خوش، حالت عزم سفری کرده درست، اقبالت همّت طلب از دیدۀ تر، کز بغداد گردیده روان، دجله به استقبالت