ای تازه جوان، کمان تندت به کف است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 92 ای تازه جوان، کمان تندت به کف است تیرت گُذرا یک سرِ تیر از هدف است پُر گرم متاز رخش، دوری دوریست گر این طرف منزل، اگر آن طرف است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 92 ای تازه جوان، کمان تندت به کف است تیرت گُذرا یک سرِ تیر از هدف است پُر گرم متاز رخش، دوری دوریست گر این طرف منزل، اگر آن طرف است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 91 طبع شررانگیز به شر مجبورست بدطینت اگر بدی کند معذورست کی نفسِ بد از شکستگی نیک شود؟ شمشیر، شکسته چون شود، ساطورست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 90 هرچند که مرد را ز خواهش ننگ است از دستِ تهی، به آسمان در جنگ است باشد هنر آباد و هنرمندْ خراب مطرب بی شام و نغمه سیرآهنگ است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 89 هرچند کمال آدمی بسیار است فیض از دگری خواستنش در کار است بی شمع و چراغ، خانۀ روشنگر تاریک بوَد، چه شد که روشنکار است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 88 ای عشق، اجل چیست برِ شمشیرت؟ بر فرق فلک خورَد سرِ شمشیرت از بخیه به زخمْ پرده پوشم، تا غیر آگه نشود ز جوهرِ شمشیرت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 87 هر جا که جمال یار پرتو فکن است نیکوست، اگر خلوت اگر انجمن است فیض ار طلبی، چشمِ دل از یار مپوش تا آینه دارد به چمن رو، چمن است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 86 با هر نفسی، فیضِ دمِ یاران نیست هر دود که خیزد از هواداران نیست مخصوصِ مقرّبان بوَد فیضِ ازل در هر ابری ترشّحِ باران نیست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 85 تا مهر تو در سینۀ صد چاک نشست گردی ز حسد بر دل افلاک نشست پیوست به تن، ز جان چو بگذشت غمت این تیر ز صید جست و در خاک نشست
قدسی مشهدی- رباعی شماره 84 آن را که قبول، دور اندازد رخت نابود شود کمالش از پستیِ بخت هر میوه که آن پخته شد و چیده نشد ناچار فتد ز شاخ در پایِ درخت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 83 نی بی دمِ نایی از نوا بیبرگ است بی ملک و درم، شه چو گدا بیبرگ است گر سیم نباشد چه دهند اهل کرم؟ کم سایه بوَد درخت تا بیبرگ است
قدسی مشهدی- رباعی شماره 82 جز عشق تو، غم از دل غمناک نرُفت دل را ز هوس، جز نظر پاک نرُفت مهر تو برَد کدورت از دل، آری کس سایه چو آفتاب از خاک نرُفت
قدسی مشهدی- رباعی شماره 81 آن را که ز عالم به تجرّد کارست ترک دو جهان، بَرَش مگو دشوارست بر من باشد ترک تعلّق مشکل زیرا که تعلّقم همین با یارست