کی قدر شود بلند هر کوته را؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 8 کی قدر شود بلند هر کوته را؟ در خور نبوَد شهی، گدای شه را خورشیدیِ عشق گو مجو ماهْ دگر آخر نه بس است ماه بودن مه را؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 8 کی قدر شود بلند هر کوته را؟ در خور نبوَد شهی، گدای شه را خورشیدیِ عشق گو مجو ماهْ دگر آخر نه بس است ماه بودن مه را؟
قدسی مشهدی- رباعی شماره 7 عاقل ز سراب، در گمان دریا عاشق نشنیده است کران دریا با عشق ز عقلْ حرفِ تنزیه زدن کُر ساختن است در میان دریا
قدسی مشهدی- رباعی شماره 6 باید به مدارا طلبید آن مه را سرعت نبوَد هنر دلِ آگه را زنهار چو انگشت به هنگامِ شمار افتان خیزان به سر رسان این ره را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 5 خواهی که کنی قبله سرِ کویت را از خواهش کس، تُرُش مکن رویت را با خلق، گشادهروی شو چون محراب تا سجده برند طاقِ ابرویت را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 4 افسرده مکن چو تیرهروزان خود را از آتش عشق، برفروزان خود را جمعند موافقان و صحبت گرم است ای شمع! چه مردهای، بسوزان خود را
قدسی مشهدی- رباعی شماره 3 گردون که به دیده خار افکند مرا آتش به دلِ فگار افکند مرا نی شمع به محفلی، نه گل در چمنی بنگر به چه روزگار افکند مرا
قدسی مشهدی- رباعی شماره 2 چون منصب عاشقی فلک داد مرا شد دنیی و عقبی همه از یاد مرا افتاده ز کار دو جهان است دلم زان روز که کار با تو افتاد مرا
قدسی مشهدی- رباعی شماره 1 آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا چون خواند به باغِ وصلِ خود دوش مرا، از بس که به خدمت ایستادم پیشش رفتارْ چو سرو شد فراموش مرا